Od zawsze czułam, że mama kocha moją siostrę bardziej. Kiedy oddała prezenty, które kupiłam swoim dzieciom, dzieciom mojej siostry, coś we mnie pękło. Ta sytuacja zmusiła mnie do bolesnej konfrontacji z przeszłością i własnymi granicami.
To opowieść o mojej walce z rakiem i COVID-19, którą przeżyłem jako nastolatek w szpitalu w Krakowie. Mimo bólu, strachu i samotności, znalazłem w sobie siłę, by przetrwać najtrudniejsze chwile dzięki wsparciu rodziny i personelu medycznego. Ta historia to nie tylko dramatyczna walka o życie, ale też odkrycie, co naprawdę znaczy nadzieja i miłość.
Jako dziecko mieszkałam w bloku na warszawskim Bródnie. Obok nas żyła Marika – cicha, głodna dziewczynka, której losu nikt nie chciał widzieć. Dziś, po latach, pytam samą siebie: czy milczenie nie jest czasem największą winą?
Mam na imię Lena. Jako dziecko zostałam nagle zabrana z domu i latami czekałam na powrót mamy, przeżywając samotność, gniew i rozpacz. To historia o tym, jak nauczyłam się ufać na nowo i znalazłam rodzinę tam, gdzie się jej nie spodziewałam.
To historia mojego dzieciństwa na warszawskim blokowisku, gdzie głód i strach były codziennością. Opowiadam o tym, jak próbowałam przetrwać przemoc domową, szukając miłości i bezpieczeństwa tam, gdzie ich nie było. Dziś pytam: czy można wybaczyć matce, która zamiast chleba dawała tylko ból?
Wszystko zaczęło się w szkolnej stołówce, gdzie upokorzyli mnie przy wszystkich, bo nie miałem pieniędzy na obiad. Moja babcia nie pozwoliła, bym został sam z tą krzywdą, ale wstyd i gniew długo nie dawały mi spokoju. Czy naprawdę w polskiej szkole liczy się tylko pieniądz, a nie człowiek?
Mam na imię Bartek. To historia o mojej siostrze Zosi, rodzinnych sekretach i bólu, który na zawsze zmienił nasze życie. Może ktoś z Was odnajdzie w niej siebie lub odwagę, by rozmawiać o tym, co najtrudniejsze.
Dorastałem w małym mieszkaniu w Sarajewie, gdzie codziennie obserwowałem dramat sąsiadów, rodziny Dżemalović. Najbardziej bolał mnie los małej Amry, dziewczynki, której dzieciństwo zniszczyły bieda i rodzinne dramaty. Do dziś noszę w sobie poczucie winy i bezsilności wobec tego, co widziałem.
Nazywam się Lejla i nigdy nie zapomnę ostatniego spojrzenia, które wymieniłam z moim bratem Emilem nad brzegiem Wisły. Tamtego dnia zwykła zabawa zamieniła się w tragedię, która na zawsze zmieniła naszą rodzinę. Ta opowieść to moja próba odnalezienia sensu w bólu i podzielenia się z wami słowami Emila, które wciąż mnie prześladują.
Od zawsze pamiętam głód w oczach mojej sąsiadki, Magdy. W naszym bloku bieda była tematem tabu, a ja dorastałam w cieniu milczenia i bezradności. Dziś zastanawiam się, czy mogłam zrobić coś więcej, by przerwać ten łańcuch obojętności.
Mam na imię Oliwia i od zawsze wiedziałam, że mój świat kręci się wokół mojego młodszego brata, Michała. Kiedy pewnego dnia postanowiłam podzielić się z rodzicami swoim planem na przyszłość, nie spodziewałam się, jak bardzo zmieni to nasze życie. Ta historia to opowieść o miłości, poświęceniu i walce z codziennością, która nie zawsze jest sprawiedliwa.
Jako dorosła kobieta wracam myślami do dzieciństwa i magicznego sklepu z używanymi rzeczami, który odmienił moje życie. Opowiadam o przyjaźni, rodzinnych konfliktach i tajemnicy, która na zawsze zmieniła moje relacje z bliskimi. To opowieść o dorastaniu, stracie i nadziei, która rodzi się tam, gdzie najmniej się jej spodziewamy.
