Dwa tygodnie po pogrzebie męża jego dzieci kazały mi oddać klucze. Dopiero później dowiedziałam się, czego nie miały prawa mi odebrać

Po śmierci Andrzeja spakowałam osiemnaście lat wspólnego życia do dwóch walizek, bo uwierzyłam jego dzieciom, że nic mi się nie należy. Zostałam z niewielką pensją, żałobą i wstydem, o którym długo nie umiałam nikomu powiedzieć. Kiedy zaczęłam odzyskiwać grunt pod nogami, musiałam jeszcze zawalczyć o swoje prawa i zdecydować, czy potrafię usiąść z nimi przy jednym stole.