Po dwunastu latach małżeństwa usłyszałam, że skoro mąż więcej zarabia, ma prawo decydować. Właśnie zaryzykował nasze pieniądze na mieszkanie
— Powiedz mi, że te osiemdziesiąt tysięcy jest na innej lokacie.
Marcin stał przy lodówce z jogurtem naszego syna w ręce. Spojrzał na ekran mojego telefonu, potem w stronę pokoju, gdzie Franek układał tory.
— Tylko nie zaczynaj przy dziecku.
Nie zapytał, o jakie pieniądze chodzi. I właśnie wtedy poczułam, jak robi mi się zimno.
Byliśmy małżeństwem od dwunastu lat. Wynajmowaliśmy we Wrocławiu dwa pokoje z kuchnią tak małą, że zmywarkę otwierało się dopiero po odsunięciu krzesła. Co miesiąc ponad cztery tysiące znikały na czynsz i opłaty. Własne mieszkanie miało być naszym spokojem.
Na wkład uzbieraliśmy sto dwadzieścia cztery tysiące. Przynajmniej tak myślałam jeszcze tego ranka.
— Paweł wchodzi w spółkę. Dostawy sprzętu dla gabinetów. Mają już klientów — powiedział Marcin.
— Zapytałam, gdzie są pieniądze.
— Zainwestowane. Żebyśmy nie odkładali do emerytury.
Usiadłam, bo nogi nagle miałam jakieś nie swoje.
Przez dwa lata byłam w domu z Frankiem. Wcześniej pracowałam jako specjalistka do spraw jakości w zakładzie produkującym żywność. Lubiłam tę pracę. Znałam odpowiedzi, rozwiązywałam problemy, ktoś liczył się z moim zdaniem.
W domu najczęściej słyszałam pytanie, czy są czyste koszule.
Trzy miesiące wcześniej wróciłam do pracy. Zarabiałam cztery tysiące trzysta na rękę, Marcin w korporacji ponad dziewięć. Wszystko wpływało na wspólne konto. Oszczędności trzymaliśmy na drugim, też wspólnym. Miałam dostęp, tylko rzadko zaglądałam. To on pilnował lokat, porównywał oferty, powtarzał, że ogarnia.
Ufałam mu. No przecież od tego jest małżeństwo, nie?
— Chcę zobaczyć umowę — powiedziałam.
— Nie zrozumiesz wszystkiego.
To zabolało bardziej niż sam przelew.
— W pracy odpowiadam za dokumentację, którą sprawdzają audytorzy. Spróbuj mnie nie traktować jak idiotki.
Położył jogurt na blacie tak mocno, że pękło wieczko.
— Ja na te pieniądze głównie zarobiłem.
Z pokoju dobiegło wołanie Franka. Wykoleił mu się pociąg. Marcin nawet nie odwrócił głowy. Poszłam ja.
Kucnęłam przy dywanie i poprawiałam plastikowe koła, a ręce tak mi drżały, że syn zapytał, czy jest mi zimno.
Wieczorem usiedliśmy przy stole. Wyciągnęłam zeszyt z wydatkami. Obok rachunków zapisałam odbiory ze żłobka, szczepienia, wizyty u lekarza, zakupy, pranie. Nie po to, żeby wystawić mu fakturę. Chciałam, żeby wreszcie zobaczył cały tydzień, nie tylko przelewy.
— Kiedy ostatnio zostałeś z Frankiem, jak miał gorączkę?
— Nie mogę sobie tak wychodzić z pracy.
— Ja też mam pracę.
— Ale moja utrzymuje ten dom.
Zamknęłam zeszyt. Przez chwilę słyszałam tylko buczenie lodówki.
Przypomniały mi się buty, których nie kupiłam zimą. Stare przemakały, ale Marcin uznał, że dwieście osiemdziesiąt złotych to przesada. Tydzień później zamówił sobie zegarek za tysiąc czterysta. Dowiedziałam się od kuriera.
Wtedy odpuściłam. Teraz zobaczyłam, ile razy już odpuszczałam.
— Czyli jeśli zarabiam mniej, mam mniej do powiedzenia?
— Nie przekręcaj. Ktoś musi podejmować decyzje.
— A ktoś musi wiedzieć, jaki rozmiar kapci nosi twoje dziecko.
Następnego dnia przesłał mi dokumenty. Pieniądze nie były na żadnej lokacie. Objął udziały w małej spółce. Nie było gwarantowanego zysku ani możliwości prostego wycofania wpłaty. Paweł podobno mówił, że po roku mogą zarobić kilkadziesiąt procent.
— Podobno? — zapytałam. — Za nasze osiemdziesiąt tysięcy masz „podobno”?
Pierwszy raz nie odpowiedział od razu.
Przez tydzień rozmawialiśmy głównie o Franku. Jadłam z zaciśniętym żołądkiem. W pracy dwa razy sprawdzałam rzeczy, które zwykle robiłam bez namysłu.
Założyłam własne konto. Powiedziałam, że następna wypłata trafi tam, a na wspólne będę przelewać ustaloną część na dom.
— To teraz będziemy żyli jak współlokatorzy? — spytał.
— Nie wiem. Współlokatora chyba pytasz, zanim wydasz jego oszczędności.
Zaproponował dzielenie wszystkich opłat po połowie. Zapytałam, czy odbiory ze żłobka i zwolnienia na chore dziecko też podzielimy po połowie. Zaczął mówić o ważnym projekcie, ale urwał.
W niedzielę sam zrobił zakupy. Zadzwonił spod półki z nabiałem, pytając o jogurty. O mało nie odpowiedziałam automatycznie. Powiedziałam, żeby sprawdził zdjęcie listy.
Potem zgodził się na konsultację małżeńską i wspólny przegląd finansów. Chcę, żebyśmy odkładali proporcjonalnie do zarobków, mieli równą kwotę na własne potrzeby i oboje zatwierdzali większe wydatki.
Pieniędzy jeszcze nie odzyskaliśmy. Nie wiem też, czy Marcin zrozumiał, czy tylko przestraszył się, że odejdę.
Chcę ratować nasze małżeństwo, ale czy mam znowu zaufać, zanim on nauczy się pytać mnie o zdanie?