Tej nocy, gdy burza szalała za oknem, uciekłam z dwójką dzieci przed przemocą męża, wierząc, że rodzice otworzą mi drzwi. Zamiast wsparcia spotkałam się z obojętnością i samotnością, która bolała bardziej niż cokolwiek innego. Ta noc nauczyła mnie, czym naprawdę jest odwaga i jak łatwo można stracić zaufanie do najbliższych.
Pewnego poranka zostawiłam mężowi krótką notatkę i uciekłam do Warszawy. Opowiadam o tym, jak rutyna i brak zrozumienia doprowadziły mnie do desperackiej decyzji, o mojej walce z poczuciem winy i o tym, jak próbowałam odnaleźć siebie na nowo. To historia o rodzinnych konfliktach, samotności i odwadze, by zawalczyć o własne szczęście.
W środku nocy uciekłam z dziećmi od męża, który zniszczył wszystko, co kochałam. Przez lata walczyłam z biedą, samotnością i niezrozumieniem rodziny. Dziś wiem, że można się podnieść nawet z największego upadku – ale czy każda kobieta ma w sobie tę siłę?
Jestem Weronika. Pewnego wieczoru, w ciasnym pokoju akademika, jeden telefon wywrócił mój świat do góry nogami. Ta noc zmusiła mnie do zmierzenia się z rodzinnymi tajemnicami, których nigdy nie chciałam poznać.
Wszystko zaczęło się od jednej kłótni, która zmieniła moje życie na zawsze. Zostałam sama z synem, bez wsparcia, z poczuciem winy i strachu, ale też z nadzieją na nowy początek. To opowieść o wypaleniu, rozczarowaniu i powolnym odzyskiwaniu wiary w siebie.
Mam na imię Jadzia i kiedy miałam sześć lat, uciekłam z domu, bo głosy kazały mi wyjść. Nikt nie rozumiał, co się ze mną dzieje, a ja nie umiałam wytłumaczyć, dlaczego tak bardzo się bałam. Ta noc zmieniła wszystko — dla mnie, mojej mamy i całej naszej rodziny.
W środku nocy uciekłam z dwójką dzieci od męża, który od lat mnie poniżał i bił. Z nadzieją zadzwoniłam do mojej najbliższej przyjaciółki, ale jej mąż nie pozwolił nam wejść do ich domu. Teraz siedzę na klatce schodowej i zastanawiam się, czy świat naprawdę jest aż tak obojętny na cudzą krzywdę.
W tej historii opowiadam o dniu, w którym podjęłam decyzję, by odejść od męża. Opisuję dramat rodzinny, walkę o własną godność i bezpieczeństwo córki. To opowieść o strachu, nadziei i pytaniu, czy można jeszcze zaufać drugiemu człowiekowi.
Pewnego ranka zostawiłam mężowi na stole krótki list i uciekłam do Wrocławia. Byłam wykończona codziennością, poczuciem, że jestem tylko matką i gospodynią, a nie kobietą. Ta decyzja wywołała rodzinny dramat, który zmusił mnie do przewartościowania całego życia.
To opowieść o mojej walce z przemocą domową, o strachu, który towarzyszył mi każdego dnia, i o odwadze mojego trzyletniego synka, który nieświadomie uratował naszą rodzinę. Przeżyłam chwile, których nie życzyłabym najgorszemu wrogowi, ale dzięki temu wieczorowi zyskałam szansę na nowe życie. Dziś dzielę się tą historią, by dać nadzieję innym.
Dorastałam jako najstarsza córka w wielodzietnej rodzinie na wsi pod Poznaniem. Całe dzieciństwo i młodość poświęciłam opiece nad rodzeństwem, rezygnując z własnych marzeń i przyjaźni. W końcu, po latach tłumionych emocji, podjęłam dramatyczną decyzję, która zmieniła wszystko.
Opowiadam o mojej młodości, wielkiej miłości i dramatycznych wyborach. Przeżyłam rodzinny konflikt, zdradę i musiałam podjąć decyzję, która zmieniła całe moje życie. Czy można uciec przed własnym losem?
