Do dziś słyszę w głowie głos mamy, kiedy oskarża mnie o egoizm i porzucenie rodziny, choć przez całe dzieciństwo i młodość byłam dla nich wszystkim oprócz córki. Opowiadam, jak żyłam jako darmowa opiekunka dla niepełnosprawnego brata, jak latami karmiono mnie poczuciem winy i jak wyglądała moja ucieczka do własnego życia. Nadal zarabiam na siebie, mieszkam daleko i jestem niezależna, a mimo to wyrzuty sumienia wracają nocami jak coś, czego nie umiem do końca z siebie zdjąć.