Jestem matką, która pewnej deszczowej nocy przejechała przez policyjną blokadę, nie wiedząc, że właśnie tam leży mój syn. W jednej chwili moje życie rozpadło się na kawałki i musiałam zmierzyć się z bólem, którego nie życzę nikomu. To opowieść o winie, niewypowiedzianych słowach i walce o przetrwanie po największej stracie.
To jest moja opowieść o utracie syna Edina, trzyletniego chłopca, który zniknął na chwilę, a został znaleziony w pobliskim stawie. Przez ból, poczucie winy i milczenie rodziny próbuję odnaleźć sens w tragedii, która nas na zawsze zmieniła. Moja walka toczy się nie tylko z żałobą, ale i z otoczeniem, które nie wie, jak do nas podejść.
To opowieść o mnie, Marku, i mojej żonie Izie, którzy musieliśmy zmierzyć się z niewyobrażalną stratą naszego trzynastoletniego syna Krzysia po tragicznym wypadku. Nasze życie rozpadło się na kawałki, a każdy dzień był walką o przetrwanie i odnalezienie sensu. Jednak wśród bólu i łez musieliśmy nauczyć się żyć na nowo – dla siebie, dla innych i dla pamięci o naszym dziecku.
Wracałam z nocnej zmiany, zmęczona i rozkojarzona, gdy minęłam policyjną blokadę na naszej ulicy. Chwilę później zadzwonił telefon – to był moment, w którym świat się zatrzymał. Ta noc zabrała mi syna i zostawiła pytania, na które nie ma odpowiedzi.
Emilia i Jakub, oddani rodzice żywiołowej córki, byli przeszczęśliwi, gdy na świat przyszedł ich drugi syn. Marzyli o przyszłości pełnej rodzinnych przygód i cennych wspomnień. Niestety, ich marzenia legły w gruzach, gdy ich pełen życia syn nagle zachorował i zmarł.
