Trudności życia rodzinnego czasami prowadzą do bolesnych decyzji. To historia matki, która musiała podjąć najtrudniejszą decyzję w swoim życiu, wyrzucając z domu swoje dwie córki, z których jedna była w ciąży, a druga miała małe dziecko.
Znajduję się w trudnej sytuacji. Jako samotna matka muszę skupić się na wychowywaniu mojej małej córki i zapewnieniu jej jak najlepszego dzieciństwa. Jednocześnie mój 84-letni ojczym mieszka sam w podupadającym domu na odludziu. Wieś jest tak mała, że średnia wieku jej mieszkańców prawdopodobnie wynosi
Relacje rodzinne są dla mnie niezwykle ważne. Nie mogę znieść, gdy ktoś je lekceważy lub, nie daj Boże, zdradza. Dlatego, aby nie być hipokrytką, musiałam trzymać się swoich zasad, nawet jeśli chodziło o mojego własnego syna. Zdradził swoją żonę i opuścił ją dla innej kobiety, porzucając przy tym swoją sześcioletnią córkę. Taki czyn jest dla mnie niewybaczalny.
Zima. Późny wieczór. Moja córka zasnęła, więc poszłam do kuchni zaparzyć sobie herbatę. Teraz mieszkamy tylko we dwie, choć jeszcze niedawno miałam dużą rodzinę. Ale pewnego dnia mój mąż zadzwonił i powiedział, że nigdy więcej nie wróci do domu. Po prostu zakochał się w innej kobiecie. Byłam na to trochę przygotowana, bo od jakiegoś czasu podejrzewałam, że mój mąż ma romans.
Te słowa pozostawiają ślad nie tylko na jej życiu, ale także na życiu jej dzieci. Jaka jest ich wina? Czy ktoś myśli o dzieciach w takich sytuacjach?
Emilia i jej mąż pobrali się podczas ostatniego roku studiów. Znali się od liceum, a ich miłość przetrwała próbę czasu. W wieku 22 lat zostali rodzicami.
Życie nie jest łatwe i nie dostajemy wszystkiego na tacy. Mimo pewnych zasobów, wyzwania współczesnego życia sprawiają, że trudno jest sobie poradzić. To historia matki, która wierzy w samodzielność, nawet gdy jej syn prosi o pomoc.
W zeszłym miesiącu moja córka i ja uczestniczyłyśmy w ślubie mojej siostrzenicy. Ceremonia była piękna, wszystko było perfekcyjnie zorganizowane, a panna młoda promieniała szczęściem. Po przyjęciu moja córka została u mnie na noc, ponieważ mieszkamy w różnych miastach. Następnego ranka znalazłam Emilię siedzącą przy oknie, wyglądającą na bardzo smutną. Przyjrzałam się bliżej i zobaczyłam, że płacze! Zapytałam ją, co się stało, i
Jestem niesamowicie dumna z mojej córki i uważam, że jest wyjątkową osobą. Jestem szczególnie dumna, ponieważ wychowałam ją sama po tym, jak jej ojciec nas opuścił, gdy była jeszcze niemowlęciem. To był trudny czas, bez nikogo, do kogo mogłabym się zwrócić o pomoc. Jedynym pocieszeniem był mały dom, który odziedziczyłam po mojej zmarłej matce.
„Co w tym złego? Mamy wspólne dziecko!” odpowiedziała synowa. W rzeczywistości nie ma w tym nic złego. Co więcej, Emilia rozstała się ze swoim pierwszym mężem.
Kiedy Emilia miała zaledwie 5 lat, jej ojciec nas opuścił. Wychowywałam ją sama, żonglując wieloma pracami, aby jej zapewnić wszystko, czego potrzebowała. Nie było łatwo, ale chciałam, aby nigdy nie czuła się pozbawiona czegokolwiek. Brałam wolne w pracy, aby być z nią, poświęcając swoje życie osobiste. Teraz, gdy planuje swój ślub, mówi mi, że nie jestem zaproszona. To jest moja historia.
Kiedy Emilia miała zaledwie 5 lat, jej ojciec nas opuścił. Wychowywałam ją sama, łącząc kilka prac, aby zapewnić jej wszystko, czego potrzebowała. Nie było łatwo, ale chciałam, żeby nigdy nie czuła się pozbawiona czegokolwiek. Brałam wolne w pracy, aby być z nią, poświęcając swoje życie osobiste. Teraz, gdy planuje swój ślub, powiedziała mi, że nie jestem mile widziana. To jest moja historia.
