Mam na imię Kasia, mam 36 lat i troje dzieci. Opowiadam o tym, jak codzienność, presja rodziny i własne poczucie winy potrafią odebrać radość z życia. To historia o walce o siebie, o godność i o prawo do bycia niedoskonałą matką.
To był najtrudniejszy dzień mojego życia – dzień, w którym drżąc ze strachu i bólu, odprowadziłam mamę do domu opieki. Każde jej spojrzenie, każde słowo, wciąż brzmią mi w głowie, a poczucie winy nie daje mi spokoju. To opowieść o trudnych wyborach, rodzinnych konfliktach i pytaniu, czy można wybaczyć samemu sobie.
Opowiadam o tym, jak choroba mojej mamy zmieniła wszystko. Zmagam się z poczuciem winy, gniewem i miłością, próbując znaleźć równowagę między pomocą a własnymi potrzebami. To historia o granicach, rodzinnych konfliktach i pytaniu: ile można poświęcić dla bliskich?
Od roku opiekuję się moim 94-letnim dziadkiem po jego poważnym upadku. Każdy dzień to walka z własnymi emocjami, zmęczeniem i poczuciem winy. Czy można kochać i jednocześnie mieć dość?
To była noc, która miała być początkiem nowego życia – kupowaliśmy z mężem mieszkanie na kredyt. Dzieci zostawiliśmy u mojej mamy, wierząc, że będą bezpieczne i szczęśliwe. Jeden telefon mojego zapłakanego synka sprawił, że cała nasza rodzina stanęła na krawędzi i musieliśmy zmierzyć się z prawdą, której nie chcieliśmy widzieć.
Jestem żoną i mamą, która codziennie walczy o chwilę dla siebie. Ostatnio moja rodzina coraz częściej żąda ode mnie rzeczy, których nie chcę oddać, a ja nie potrafię im odmówić bez poczucia winy. To opowieść o moich emocjach, rodzinnych konfliktach i trudnej sztuce stawiania granic.
Jestem żoną i mamą, która codziennie walczy z brakiem czasu i własnymi potrzebami. Ostatnio moja rodzina zaczęła domagać się ode mnie rzeczy, których nie chcę oddać, a ja nie wiem, jak im odmówić bez poczucia winy. Ta historia to zapis moich emocji, rodzinnych konfliktów i próby odnalezienia własnych granic.
Moja opowieść to historia matki, która przez lata żyła w cieniu własnych błędów i poczucia winy. Kiedy syn i jego żona zaczęli wykorzystywać moją dobroć, musiałam podjąć najtrudniejszą decyzję w życiu. Dopiero wtedy zobaczyłam, jak bardzo pozwoliłam innym przekraczać moje granice.
Opowiadam o mojej ucieczce z domu po maturze, kiedy konflikt z mamą o opiekę nad chorym bratem stał się nie do zniesienia. Mama obwiniała mnie za wszystko i nie szczędziła mi gorzkich słów, nawet po moim odejściu. Ta historia to zapis bólu, poczucia winy i walki o własne życie.
Opowiadam o ostatnich miesiącach życia mojej mamy i o tym, jak nie zdążyłam jej wybaczyć ani poprosić o przebaczenie. Każdego dnia zmagam się z poczuciem winy i żalu, że nie byłam przy niej, gdy najbardziej mnie potrzebowała. Szukam wsparcia i odpowiedzi: jak pogodzić się z przeszłością i odnaleźć siebie po takiej stracie?
Wszystko zaczęło się, gdy moja siostra została sama z dziećmi, a cała rodzina oczekiwała, że to ja ją uratuję. Zamiast wsparcia dla mojego nowego życia, spotkałam się z presją i wyrzutami sumienia. Czy naprawdę jestem egoistką, jeśli chcę zadbać o siebie?
Od kiedy podjęłam decyzję o oddaniu taty do domu opieki, nie mogę spać spokojnie. Rodzina mnie potępia, a ja wciąż zadaję sobie pytanie, czy zrobiłam dobrze. Potrzebuję Waszego wsparcia i spojrzenia z boku – może ktoś z Was był w podobnej sytuacji?
