Wszystko zaczęło się od prostej prośby mojej córki, bym zamieszkała u niej na tydzień i pomogła przy wnuku. Szybko jednak zrozumiałam, że za tą prośbą kryje się coś znacznie głębszego – rodzinne napięcia, przemilczane żale i samotność. Ta jedna decyzja zmieniła nasze relacje i zmusiła mnie do zadania sobie trudnych pytań o granice matczynej miłości.
Jestem Zofia, babcia, która poświęciła wszystko dla wnuka i rodziny, a mimo to poczuła się niepotrzebna. Pracowałam jako niania, pomagałam dzieciom w nauce, a potem oddałam serce własnemu wnukowi. Ta historia to opowieść o miłości, rozczarowaniu i pytaniu: czy naprawdę można dać z siebie za dużo?
Pewnego poranka, gdy smażyłam jajecznicę, moja córka poprosiła mnie, żebym zajęła się jej synkiem podczas jej pobytu w szpitalu. Nie spodziewałam się, że te kilka dni odkryje przede mną rodzinne tajemnice, które wywrócą mój świat do góry nogami. Dziś zastanawiam się, czy naprawdę znałam własną córkę i gdzie popełniliśmy błąd jako rodzina.
W poruszającym liście, Zofia, oddana babcia, zwraca się do naszej społeczności o pomoc po tym, jak jej synowa, Anna, nagle zabrała jej ukochanego wnuka, Kacpra. Anna twierdzi, że opieka Zofii była niewystarczająca, ale Zofia podejrzewa, że w grę wchodzą głębsze problemy, być może finansowe.
