Siedziałam u notariusza po śmierci męża i byłam pewna, że najgorsze już za mną, ale wtedy padło imię kobiety, której nigdy wcześniej nie widziałam. W jednej chwili zrozumiałam, że trzydzieści lat mojego małżeństwa mogło być tylko połową prawdy, a ja zostałam z bólem, wstydem i dorosłymi dziećmi, które patrzyły na mnie tak samo zagubione jak ja. Pojechałam do tej kobiety, żeby usłyszeć prawdę prosto w twarz, i do dziś nie wiem, co bardziej boli — zdrada czy to, że przez tyle lat niczego nie zauważyłam.