Miesiąc temu zostałem ojcem. Byłem przeszczęśliwy, zwłaszcza że nasza długo wyczekiwana córka, Emilka, wreszcie przyszła na świat. Z jakiegoś powodu bardzo chciałem, aby moja mama była pierwszą osobą, która ją pozna.
Pożyczyłem samochód mamie, aby jej pomóc, ale ona pozwoliła mojemu bratu nim jeździć, a on go rozbił. Samochód można naprawić, ale ubezpieczenie nie pokryje kosztów. Mój brat obiecuje mi zwrócić pieniądze, ale mama jest zła na mnie za to, że się na nią zdenerwowałem.
Nasza najstarsza córka ma 9 lat, a najmłodsza 7. Zarówno mój mąż, Jan, jak i ja pracujemy na pełen etat. Nasza starsza córka chodzi do szkoły podstawowej, a młodsza do przedszkola. Zazwyczaj radzimy sobie z naszym napiętym harmonogramem, ale niedawna wizyta rodzinna wywróciła wszystko do góry nogami.
Nauczanie całkowicie mnie wyczerpało. Naprawdę kocham swoich uczniów, co sprawiło, że decyzja o odejściu ze szkoły na własną rękę była jeszcze trudniejsza, niż gdybym została zmuszona do tego.
Czasami osoby najbliższe nas zaskakują w sposób, którego nigdy byśmy się nie spodziewali, i nie zawsze jest to na lepsze. Dlatego często znajdujemy pocieszenie w dzieleniu się swoimi sekretami z obcymi, na przykład podczas podróży pociągiem. Jutro możemy nawet nie pamiętać ich twarzy.
Wyobraź sobie: moja synowa nawet nie próbuje ukryć, że mnie nie lubi! Mówi mi to prosto w twarz przy każdej okazji. A mój syn o tym wie! Mam sześćdziesiąt lat i czuję się jak najmniej ulubiona matka i teściowa. Zawsze wiedziałam, że posiadanie jedynego dziecka to zły pomysł. Nie można ich trzymać przy sobie na zawsze.
Mały Tomek, przygnębiony, wycofał się do swojego kąta z zabawkami. Nauczycielka podeszła i wyjaśniła, że jego mama zostawiła notatkę dla dyrektora—nikt oprócz niej nie może go odebrać.
Emilia nie chciała przeprowadzać się do swojego ojca. Zwłaszcza że jej tata ma swoje własne zmartwienia i na pewno nie potrzebuje dodatkowego stresu związanego z obecnością małych dzieci.
Doskonale pamiętam dzień, kiedy ciocia, siostra mojej mamy, zabrała naszą chorą babcię do swojego domu. Jej słowa były bolesne i niezapomniane. Wygłaszała wielkie przemowy, które mogłyby znaleźć się w książce cytatów. Ciocia nie była zbyt miła. Obrażała nas na różne sposoby. W zasadzie chodziło o to, że my, niewdzięczni, chcieliśmy umieścić naszą biedną, słabą babcię w domu opieki.
Minęły dwa lata, odkąd moja córka wróciła do domu z nowym mężem i jego dwójką dzieci. Początkowo mówiła, że to tymczasowe rozwiązanie, ale teraz wydaje się, że jest to na stałe. Twierdzi, że dom należy do niej tak samo jak do mnie i nie mają planów wyprowadzki. Ta sytuacja wywróciła moje życie do góry nogami, a nigdy nie wyobrażałam sobie, że będę żyć w takim chaosie.
Byłem zły, ponieważ kiedy byłem dzieckiem, mój ojciec opuścił moją matkę i mnie dla innej kobiety. Tak właśnie wierzyłem. Okazało się, że mieli syna, mojego przyrodniego brata.
To dotyczy tylko jego; z pozostałymi krewnymi mojego męża dogaduję się całkiem dobrze. Ten trwający problem powoduje ciągłe napięcia w naszym małżeństwie.
