Mam na imię Elżbieta, mam 64 lata. Po trzydziestu latach małżeństwa mój mąż Piotr odszedł, zostawiając mnie w pustce i rozpaczy. Po trzech latach wrócił, a ja stanęłam przed najtrudniejszą decyzją w życiu.
Mam na imię Barbara. Po trzydziestu latach małżeństwa mój mąż, Andrzej, odszedł ode mnie bez słowa wyjaśnienia. Trzy lata później pojawił się znowu, błagając o wybaczenie, a ja musiałam zmierzyć się z własnymi lękami, samotnością i pytaniem, czy można naprawdę zacząć od nowa.
Moja historia zaczyna się w zimnej, warszawskiej nocy, kiedy straciłam wszystko i musiałam nauczyć się przetrwać na ulicy. Z czasem odnalazłam w sobie siłę, by się podnieść i zaczęłam pomagać innym, którzy byli w podobnej sytuacji. Dziś prowadzę centrum wsparcia dla osób bezdomnych i wierzę, że każdy zasługuje na drugą szansę.
Siedząc na przystanku w mroźny wieczór, spotkałam Grażynę, która zadała mi pytanie, zmieniające bieg mojego życia. Nasza rozmowa odkryła bolesne tajemnice i rodzinne konflikty, z którymi zmagałam się od miesięcy. Ta noc stała się początkiem trudnej, ale ważnej drogi do pojednania i zrozumienia.
Jestem Joanna. W tej historii opowiadam o jednym wieczorze, który zmienił moje życie i zmusił mnie do konfrontacji z własnymi lękami, samotnością i rodzinnymi sekretami. To opowieść o drugiej szansie, którą czasem trzeba sobie samemu dać.
Opowiadam historię Janiny, która po latach małżeństwa i pracy w biurze staje w obliczu samotności i zdrady. Zmagam się z lękiem przed zmianą, ale los zmusza mnie do podjęcia decyzji, która może odmienić moje życie. Czy odważę się zawalczyć o siebie i znaleźć nową szansę na szczęście?
Po latach samotności i rutyny, niespodziewane spotkanie z dawną miłością na przystanku autobusowym wywraca mój świat do góry nogami. Zmagam się z własnymi lękami, rodzinnymi konfliktami i pytaniem, czy można jeszcze zacząć od nowa. To opowieść o drugiej szansie, która pojawia się wtedy, gdy najmniej się jej spodziewamy.
To opowieść o miłości, która musiała zmierzyć się z lojalnością wobec dzieci. Zakochałam się w mężczyźnie po przejściach, ale jego synowie nie potrafili zaakceptować nowego początku. Każdy dzień był walką między pragnieniem szczęścia a poczuciem winy i odpowiedzialności.
Mam na imię Elżbieta. Po trzydziestu latach małżeństwa Piotr odszedł, zostawiając mnie z pustką i pytaniami bez odpowiedzi. Po trzech latach wrócił, prosząc o drugą szansę – a ja musiałam zdecydować, czy można odbudować coś, co zostało tak boleśnie zburzone.
