Pewnego deszczowego wieczoru zebrałam w sobie całą odwagę i powiedziałam mężowi to, co przez lata dusiłam w sobie. Mój świat rozpadł się na pół – między pragnieniem ratowania rodziny a potrzebą ratowania siebie. To historia o granicach, bólu i nadziei, że kobiety w Polsce mogą powiedzieć: dość.
Mam czterdzieści lat, nie mam rodziny ani dzieci, a moje serce jest w ruinie. W tej historii opowiadam o swoich błędach, złudzeniach i samotności, która stała się moim codziennym towarzyszem. Piszę ten list, by ostrzec inne kobiety przed ślepą wiarą w obietnice żonatych mężczyzn i by w końcu wyrzucić z siebie wszystko, co mnie dusi.
Mam na imię Alicja i właśnie kończę trzydziestopięcioletnie małżeństwo z Krzysztofem. Opowiadam o bólu, rozczarowaniu i odwadze, by zacząć od nowa w wieku, gdy większość ludzi myśli już tylko o spokojnej starości. To historia o tym, jak trudno jest odejść, nawet gdy wszystko już dawno się skończyło.
Nazywam się Maria. Po dwudziestu siedmiu latach małżeństwa mój mąż zostawił mnie dla młodszej kobiety, a potem wrócił, jakby nic się nie stało. To opowieść o zdradzie, powrocie i o tym, jak nauczyłam się słuchać własnego głosu po pięćdziesiątce.
Mam na imię Danuta, mam 62 lata i po trudnym rozwodzie postanowiłam jeszcze raz otworzyć serce. Związałam się z młodszym mężczyzną, wierząc, że to nowy początek, ale szybko okazało się, że powielam stare błędy. Moja historia to opowieść o złudzeniach, samotności i odwadze, by powiedzieć: dość.
Wszystko zaczęło się od telefonu Sanji, mojej najbliższej przyjaciółki, która po trzydziestu latach małżeństwa postanowiła odejść od męża. Towarzysząc jej w tej trudnej drodze, sama musiałam zmierzyć się z własnymi lękami i pytaniami o sens życia w dojrzałym wieku. To opowieść o odwadze, samotności i nadziei na nowy początek, nawet gdy wydaje się, że jest już za późno.
Mam na imię Marta i mam 30 lat. Wciąż mieszkam z rodzicami, a moja mama nie potrafi zaakceptować mojego związku z Pawłem. To historia o wstydzie, rodzinnych konfliktach i mojej walce o prawo do własnego szczęścia.
Mam 56 lat i od dwóch lat żyję z mężczyzną, którego kocham, ale coraz bardziej boję się jego nalegań na ślub. Moja historia to opowieść o strachu przed utratą niezależności, rodzinnych konfliktach i trudnych wyborach na późnym etapie życia. Czy miłość naprawdę wymaga formalności, czy może szczęście polega na wolności?
Wszystko zaczęło się od nowego zapachu, który poczułam na moim mężu. Z czasem odkryłam, że za tą zmianą kryje się coś więcej niż tylko perfumy. Moja historia to opowieść o zdradzie, samotności i próbie odnalezienia siebie na nowo.
Opowiadam historię mojego życia po trzydziestu latach małżeństwa, które nagle się skończyło. Zmagam się z samotnością, próbuję odnaleźć własną tożsamość i odbudować relacje z dorosłymi dziećmi. To opowieść o stracie, nadziei i odwadze, by zacząć wszystko od nowa.
Czuję, jakby ktoś wyrwał mi kawałek serca – Ewa była moją bratnią duszą przez czterdzieści lat. Dziś wiem, że nasza przyjaźń była oparta na mojej gotowości do poświęceń, a kiedy przestałam być potrzebna, zostałam sama. Czy naprawdę można się tak pomylić co do drugiego człowieka?
Mam pięćdziesiąt lat i po dwudziestu siedmiu latach małżeństwa mój mąż zostawił mnie dla młodszej kobiety. Gdy wrócił, bo tamta nie chciała gotować, musiałam zdecydować, czy chcę być znowu tą samą żoną, czy może wreszcie zacząć żyć dla siebie. To opowieść o zdradzie, rozczarowaniu i trudnych wyborach, które stawia przed nami życie.
