Jestem Joanna. Po narodzinach naszej córeczki zostałam zupełnie sama, bo mój mąż zabronił mojej mamie pomagać mi w opiece nad dzieckiem. Każdego dnia walczę z bezsilnością, samotnością i poczuciem winy, a nasza rodzina powoli się rozpada.
Jestem Martą, mam 29 lat i właśnie zostałam mamą. Zamiast wsparcia od męża, dostałam chłód i obojętność, a on uciekł do swojej matki. Najgorsze jednak było to, co usłyszałam od własnej przyjaciółki.
Mam na imię Magda i mieszkam w Poznaniu. Po narodzinach mojego syna czułam się coraz bardziej samotna, ignorowana przez męża i przytłoczona oczekiwaniami rodziny. Dzień, w którym zemdlałam na oczach wszystkich podczas rodzinnej imprezy, stał się początkiem mojej walki o siebie.
Jestem Ania i od kiedy zostałam mamą, moje życie zmieniło się nie do poznania. Zmagam się z niezrozumieniem ze strony męża i rodziny, a samotność i frustracja stają się moimi codziennymi towarzyszami. To szczera opowieść o bólu, walce o szacunek i nadziei na lepsze jutro.
Nazywam się Iwona i nigdy nie zapomnę dnia, w którym urodziłam mojego syna, a potem zostawiłam go w szpitalu. Ta opowieść to moja próba wyjaśnienia, dlaczego tak postąpiłam, mierząc się z własnymi demonami i presją społeczną. Może mnie osądzicie, a może zrozumiecie – bo życie rzadko bywa czarno-białe.
Opowiadam o najtrudniejszym dniu mojego życia, kiedy musiałam zostawić mojego nowo narodzonego syna w szpitalu. Wspominam walkę z własnym sumieniem, konflikty rodzinne i samotność, która mnie wtedy otoczyła. To historia o bólu, nadziei i pytaniu, czy można sobie wybaczyć.
Opowiadam o moim małżeństwie z Markiem, narodzinach naszego syna Antosia i o tym, jak codziennie słyszałam słowa: „Mama musi odpocząć”. Z czasem te słowa nabrały innego znaczenia, gdy nasza rodzina musiała zmierzyć się z nieoczekiwaną tragedią. To opowieść o miłości, żalu i pytaniach, na które wciąż nie znajduję odpowiedzi.
Mam na imię Iwona Nowak i opowiem Wam, jak własna rodzina próbowała odebrać mi córkę. Po trudnym porodzie i depresji poporodowej wszyscy uznali, że nie nadaję się na matkę. Ale miłość do Zosi była silniejsza niż ich osądy.
Jestem matką, która przez lata słyszała od swojej córki, że nie chce mieć dzieci. Gdy Kasia niespodziewanie została matką, jej świat się zawalił, a ja musiałam zmierzyć się z własnymi lękami i ograniczeniami. To historia o rodzinnych konfliktach, samotności i trudnych wyborach, które zmuszają mnie do refleksji nad własną rolą w życiu córki.
Wróciłam do domu z noworodkiem, a zamiast ciepła i wsparcia czekał mnie chłód i bałagan. Mój mąż, Piotr, był nieobecny nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie, a ja musiałam zmierzyć się z macierzyństwem zupełnie sama. Ta historia to zapis mojej walki o siebie, dziecko i rodzinę.
Moja córka Kasia przez całe życie powtarzała, że nie chce dzieci. Teraz, kiedy niespodziewanie została matką, prosi mnie o wsparcie, a ja czuję się rozdarta między własnymi lękami a jej potrzebami. Czy potrafię być dla niej oparciem, choć sama wciąż pamiętam, jak trudno było mi być matką?
– „Ciąża naszej Wiktorii przebiegała w prawidłowy sposób!” – Czterdziestoośmioletnia Aneta opowiada o swojej siostrzenicy. – „Żadnych problemów, dobre wyniki badań, nie ma na co narzekać. Jednak podczas porodu coś poszło nie tak. Decyzja o cesarskim cięciu, dziecko na oddziale intensywnej terapii, Wiktoria też na początku nie czuła się najlepiej. Byliśmy zestresowani! Na szczęście teraz wszystko …”
