Stałam w kuchni z kubkiem zimnej kawy, kiedy moja czteroletnia córka spojrzała na mnie i przez pomyłkę nazwała mnie „proszę pani”. W jednej sekundzie pękło we mnie wszystko, bo zrozumiałam, że przez lata tłumaczyłam sobie nadgodziny i delegacje dobrem rodziny, a tak naprawdę traciłam coś, czego nie da się odkupić premią. Długo wmawiałam sobie, że robię to dla jej przyszłości, ale dziś już wiem, jak wysoką cenę zapłaciliśmy wszyscy, zwłaszcza moja mama.