Siedziałam przy łóżku mojego rozpalonego gorączką syna, kiedy mój mąż pakował się, żeby jechać do swojej matki, bo podobno sama nie mogła przesunąć szafy. Wtedy pierwszy raz poczułam nie tylko złość, ale coś gorszego — że w tym małżeństwie mnie po prostu nie ma. Poszłam na terapię, postawiłam ultimatum i zmusiłam go, żeby wreszcie odpowiedział sobie, czy chce być synkiem swojej matki, czy mężem i ojcem.