Mąż chciał dzielić wydatki według zarobków. Kiedy przestałam za darmo zarządzać całym domem, nazwał mnie egoistką
— Robisz to specjalnie, żeby mnie upokorzyć? — Paweł rzucił mokrą koszulę na kuchenny stół. Woda kapnęła na zeszyt Zosi. — Za czterdzieści minut mam spotkanie.
Zdjęłam zeszyt ze stołu. Za ścianą Franek płakał, bo nie mógł znaleźć przedszkolnego worka.
— Nie. Po prostu jej nie wyprałam.
— Przecież zawsze…
Urwał. Właśnie o to „zawsze” pokłóciliśmy się tydzień wcześniej.
Paweł zarabiał dwanaście tysięcy na rękę. Ja niewiele ponad cztery, w księgowości małej hurtowni. Pracowałam siedem godzin, bo ktoś musiał odbierać dzieci przed zamknięciem świetlicy i przedszkola. Tym kimś od sześciu lat byłam ja.
Kiedy zaproponował proporcjonalne opłacanie wspólnych wydatków, nawet poczułam ulgę. Dotąd przelewaliśmy wszystko na jedno konto, ale o każdy większy zakup musiałam się tłumaczyć.
— Będziesz pokrywać jedną czwartą kosztów. Reszta pensji zostaje twoja — powiedział, pokazując mi tabelkę.
Brzmiało rozsądnie. Dopóki nie zapytałam o aparat ortodontyczny Zosi.
— To wspólny wydatek. Też proporcjonalnie.
— A jak zabraknie mi na dentystę dla siebie?
Wzruszył ramionami.
— Każde musi pilnować swojego budżetu.
Dwa dni później zamówił sobie zegarek za prawie trzy tysiące. Ja stałam w aptece i sprawdzałam, czy po wykupieniu swoich leków wystarczy mi do wypłaty.
Nie chodziło o zegarek. Chodziło o to, że on miał odtąd swoje pieniądze, a ja nadal miałam naszą lodówkę, nasze brudne ręczniki i nasze dzieci z gorączką o drugiej w nocy.
Wieczorem spróbowałam mu to powiedzieć.
— Przecież pomagam, kiedy mnie prosisz.
— Właśnie. Kiedy proszę. Ja muszę wiedzieć, co trzeba zrobić, a potem jeszcze przydzielić ci zadanie.
— Nie rób z prowadzenia domu drugiego etatu.
Popatrzyłam na niego. Jadł kolację, którą przygotowałam po pracy, podczas gdy on przez godzinę oglądał coś w telefonie.
— Dobrze. To od poniedziałku sprawdzimy, ile tego jest.
Powiedziałam jasno: dzieci będą zaopiekowane, dostaną jedzenie, leki i czyste ubrania. Ale nie będę już planować wszystkich obiadów, prać jego rzeczy, sprzątać po nim ani przypominać mu o szkolnych wiadomościach. Wysłałam mu terminy zebrań i dopisałam go do przedszkolnej grupy.
— Teraz ty pilnujesz wiadomości z obu placówek. Ważne sprawy wpisuj do wspólnego kalendarza.
Roześmiał się.
— Wytrzymasz dwa dni.
Najtrudniejszy był wtorek. Zlew był pełny, a ja odruchowo podwinęłam rękawy. Potem je opuściłam. Zrobiłam dzieciom kanapki, usiadłam obok Franka i pomogłam mu przykleić papierowe koła do kartki.
Bałagan mnie gryzł. No zwyczajnie, nie umiałam przestać go widzieć. Paweł siedział obok i nie widział nic.
W środę zadzwonił z marketu.
— Co kupić na obiad?
— Zdecyduj.
— Ale co mamy w domu?
— Lodówkę otwierałeś rano.
Kupił rzeczy za sto osiemdziesiąt złotych. Wśród nich trzeci słoik musztardy. Na obiad zamówił pizzę.
W czwartek zapomniał potwierdzić udziału Zosi w wycieczce. Zrobiłam to przed upływem terminu, bo nie zamierzałam karać córki za naszą wojnę. Jemu pokazałam wiadomość.
— Widzisz? Nawet kiedy nie robię, muszę sprawdzać, czy ty zrobiłeś.
Piątkowa koszula przelała czarę.
— Moja praca utrzymuje ten dom! — krzyknął.
Franek ucichł w przedpokoju. To było gorsze od płaczu.
— Moja też — odpowiedziałam ciszej. — Tylko za część mojej pracy nikt mi nie płaci.
Odwiozłam dzieci. W samochodzie Zosia spytała, czy się rozwodzimy. Musiałam zjechać na parking, bo nie mogłam złapać oddechu.
Powiedziałam, że się pokłóciliśmy i próbujemy coś zmienić. Nie obiecałam, że wszystko będzie dobrze.
Wieczorem Paweł czekał przy stole. Bez telefonu.
— Nie wiedziałem, że Zosia tak to odbiera.
— Ja też nie wiedziałam. Ale mówię ci od miesięcy, że nie daję rady.
Wyjęłam kartkę. Wypisałam wszystko: zakupy, pranie, szczepienia, prezenty na urodziny kolegów, za małe buty, logopedę. Potem godziny, które na to szły.
Przy trzeciej stronie przestał się bronić.
— Myślałem, że skoro wcześniej kończysz…
— Wcześniej kończę płatną pracę. Nie pracę w ogóle.
Nie naprawiliśmy małżeństwa jedną rozmową. Ustaliliśmy jednak, że wspólne potrzeby opłacamy przed prywatnymi zachciankami, a większe zakupy omawiamy. Paweł przejął pranie, szkolne wiadomości i trzy obiady tygodniowo. Od sprawdzenia lodówki po umycie garnka. Bez moich instrukcji.
Pierwszą wizytę Franka u logopedy musiał przełożyć. Sam zadzwonił. Nie przypomniałam mu.
Nadal czasem słyszę: „Mogłaś powiedzieć”. Odpowiadam wtedy, że nie chcę być kierowniczką naszego domu. Chcę w nim z kimś mieszkać.
Czy przesadziłam, pozwalając, żeby przez kilka dni wszystko się rozsypało? Do dziś nie wiem, jak inaczej miałam sprawić, żeby wreszcie mnie usłyszał.