Nie zaprosili mnie na ślub szwagierki. Mąż milczał, a potem poprosił, żebym przygotowała jego rodzinie łóżka
— Mamie pościelimy w małym pokoju, a Magda prześpi się na kanapie. Tylko kup coś na śniadania — powiedział Paweł, zaglądając do lodówki.
Stałam przy zlewie z mokrym talerzem w dłoniach. Trzy dni wcześniej dowiedziałam się, że jego siostra nie zaprasza mnie na swój ślub.
— Ty chyba żartujesz.
Odwrócił się, wyraźnie zniecierpliwiony.
— Nie zaczynaj znowu. Przyjeżdżają tylko na cztery noce.
Odłożyłam talerz tak gwałtownie, że pękł przy brzegu.
— Na wesele jestem obca, ale do ścielenia łóżek już należę do rodziny?
Przez jedenaście lat małżeństwa uważałam, że z jego rodziną mam poprawne stosunki. Nie serdeczne. Poprawne. Teściowa, pani Teresa, zawsze znalazła coś do poprawienia: za rzadki żurek, za drogie buty, kurz na listwie. Magda potrafiła przy wszystkich zapytać, czy nadal pracuję „tylko w rejestracji”.
Pracowałam w przychodni. Z mojej pensji szły opłaty, zakupy i rata za pralkę. Nie widziałam w tym nic wstydliwego.
Pierwszy poważny konflikt wybuchł zimą. Magda chciała pożyczyć od nas osiem tysięcy na zaliczkę za salę. Paweł już się zgodził, chociaż odkładaliśmy na wymianę pieca w mieszkaniu. Dowiedziałam się przypadkiem, kiedy spytałam, dlaczego na koncie oszczędnościowym brakuje pieniędzy.
Przelewu jeszcze nie zrobił. Powiedziałam, że bez wspólnej decyzji nie pożyczamy takiej kwoty.
— Nie wszyscy mają takie wygodne życie jak ty — rzuciła wtedy Magda przez telefon.
Nie odpowiedziałam. Akurat siedziałam w kuchni w kurtce, bo piec znowu przestał grzać.
O zaproszeniu dowiedziałam się podczas niedzielnego obiadu u teściowej. Leżało obok talerza Pawła. Jego imię i nazwisko, bez mojego.
Najpierw pomyślałam, że to pomyłka.
— A moje? — zapytałam.
Magda zaczęła zbierać filiżanki, chociaż wszyscy jeszcze pili kawę.
— Chcemy mieć wokół siebie życzliwych ludzi. Po tej awanturze o pieniądze chyba sama rozumiesz.
Teściowa patrzyła na mnie znad stołu.
— To jej dzień. Nie będziesz jej przecież zmuszać.
Spojrzałam na męża. Czekałam, aż odsunie zaproszenie. Powie choćby: „Albo przychodzimy razem, albo wcale”. On wygładził kopertę kciukiem.
— Pogadamy w domu — mruknął.
Do domu wracaliśmy osobno. Powiedziałam, że chcę się przejść, i przez pół godziny siedziałam na przystanku, choć autobus podjeżdżał trzy razy.
Wieczorem usłyszałam, że mam nie robić z niego zakładnika naszego konfliktu.
— To moja jedyna siostra.
— A ja jestem twoją żoną.
Westchnął tak, jakbym przypomniała mu o niezapłaconym rachunku.
Ślub miał być w Łodzi, gdzie mieszkaliśmy. Magda od kilku lat mieszkała z matką pod Kielcami, ale narzeczony pochodził stąd. Zarezerwowali salę niedaleko nas. Nagle nasze dwupokojowe mieszkanie stało się dla nich idealną bazą: blisko fryzjerki, kwiaciarni i lokalu.
Tyle że nikt mnie o zdanie nie zapytał.
Kiedy odmówiłam noclegu, Paweł zadzwonił do matki przy mnie.
— No nie wiem, mama. Anka robi problem.
To zabolało mnie bardziej niż samo zaproszenie. Znów nie powiedział, co mi zrobili. Powiedział, że ja robię problem.
Wyciągnęłam rękę po telefon.
— Pani Tereso, nie przyjmę was. Nie chcę przygotowywać śniadań ludziom, którzy nie chcą ze mną siedzieć przy weselnym stole.
Przez chwilę słyszałam tylko telewizor w tle.
— Wiedziałam, że kiedyś odciągniesz syna od rodziny.
— On pojedzie, jeśli chce. Ale nocleg musicie znaleźć gdzie indziej.
Oddałam telefon. Ręce trzęsły mi się tak, że schowałam je pod pachami.
Potem przyszły wiadomości. Magda napisała, że jestem zawistna. Teściowa, że hotel kosztuje majątek i powinnam się wstydzić. Paweł chodził po mieszkaniu, trzaskał szafkami i powtarzał, że wystarczyło „odpuścić te cztery noce”.
Nie odpuściłam. Pierwszy raz tak zupełnie, bez przepraszania na końcu.
Po ślubie kontakt się urwał. Nie dostałam już nawet zdawkowych życzeń na imieniny. Zablokowałam ich numery dopiero wtedy, gdy teściowa przysłała zdjęcie Pawła z wesela z podpisem: „Bez awantur też potrafimy być szczęśliwi”.
Paweł wrócił w niedzielę po południu. Położył garnitur na krześle i zapytał, czy jest obiad.
Była pomidorowa. Nalałam mu talerz. Do dziś mam do siebie żal za ten odruch, chociaż przecież nie o zupę chodziło.
Minęło osiem miesięcy. Nadal mieszkamy razem. Rozmawiamy o zakupach, przeglądzie samochodu, cenach ogrzewania. Kiedy dzwoni jego matka, wychodzi na balkon, nawet zimą. Ja przestałam pytać, co u niej.
Raz zaproponowałam terapię. Powiedział, że nie będzie płacił komuś za słuchanie, jak obwiniam jego rodzinę. Więcej nie proponowałam. Odkładam teraz własne pieniądze na osobnym koncie.
Nie żałuję, że nie przygotowałam tych łóżek. Żałuję, że człowiek, z którym spałam w jednym, nie spróbował nawet zrozumieć dlaczego.