Kiedy odmówiłam ugotowania obiadu, mąż powiedział, że przesadzam. Wtedy położyłam przed nim kartkę od lekarza
— Jak to nie będzie obiadu? — Paweł zatrzymał się w drzwiach kuchni, jeszcze w kurtce. — Dzieci są głodne.
Siedziałam przy pustym stole. Pralka piszczała w łazience, telefon przypominał o wpłacie na wycieczkę, a z pokoju teściowej dobiegało wołanie, żebym zrobiła jej herbatę.
— W lodówce są jajka. Chleb też jest — odpowiedziałam.
— Naprawdę będziesz teraz robiła sceny?
Przesunęłam w jego stronę kartkę z zaleceniami lekarza. Ręka drżała mi tak mocno, że potrąciłam szklankę.
Dwa dni wcześniej rozpłakałam się w przychodni, kiedy lekarz zapytał, ile godzin śpię. Nie pamiętałam. Pięć? Czasem cztery, jeśli teściową bolały nogi albo syn przypomniał sobie wieczorem o brystolu do szkoły.
Miałam kołatania serca, bóle głowy i budziłam się z zaciśniętą szczęką. Lekarz zlecił badania i powiedział wprost, że przewlekły stres odbija się na moim zdrowiu.
— Pani musi odpocząć. Nie tylko się wyspać raz w niedzielę.
Skinęłam głową. Potem poszłam do apteki po leki dla teściowej.
Tak właśnie wyglądało moje odpoczywanie.
Pracowałam sześć godzin dziennie w księgowości małej hurtowni. Krócej niż Paweł, więc w naszym domu przyjęło się, że mam „więcej wolnego”. W to wolne robiłam zakupy, gotowałam, sprzątałam, pilnowałam rachunków i odrabiałam matematykę z jedenastoletnim Kubą.
Szesnastoletnia Zosia pytała mnie nawet, gdzie leżą jej czyste skarpetki, stojąc przed otwartą szufladą.
Teściowa zamieszkała z nami po operacji biodra. Miała zostać trzy miesiące. Minęły dwa lata. Chodziła już samodzielnie, odwiedzała koleżankę z sąsiedniego bloku, ale talerz po śniadaniu zostawiała na stole.
— Ty wiesz najlepiej, gdzie co włożyć — mówiła.
Kiedyś brałam to za komplement.
Tego dnia wróciłam z pracy i znalazłam w zlewie zaschniętą owsiankę, trzy kubki i patelnię. Na blacie leżała karteczka od Pawła: „Kup mamie maść. Odbierz moją koszulę. Coś dobrego na obiad?”.
Usiadłam. Pierwszy raz niczego nie zaczęłam.
Teraz Paweł czytał zalecenia, marszcząc brwi.
— Każdy jest zmęczony — powiedział. — Ja też pracuję. Kredyt sam się nie spłaci.
— A ja co robię?
— Nie powiedziałem, że nic.
— Właśnie powiedziałeś. Tylko dłużej.
Do kuchni weszła teściowa. Spojrzała na pustą kuchenkę.
— Za moich czasów kobieta miała troje dzieci i nie było takich problemów.
Poczułam znajome pieczenie pod powiekami. Zwykle wtedy milkłam. Żeby nie psuć wieczoru, niedzieli, świąt. Zawsze czegoś.
— To dlaczego pani płakała ostatnio, że teść nigdy pani nie pomógł? — zapytałam.
Zamilkła. Paweł odsunął krzesło z hukiem.
— Matki w to nie mieszaj.
— Ona tutaj mieszka. To też jej dotyczy.
Zosia stanęła przy lodówce.
— Czyli przez waszą kłótnię mam nie jeść?
I wtedy puściło.
— Masz ręce! Wszyscy macie! Ja nie przestaję być głodna, chora albo zmęczona tylko dlatego, że jestem waszą mamą!
Kuba rozpłakał się pierwszy. Zaraz po nim ja. Było mi wstyd, że krzyczę przy dziecku, ale nie umiałam już mówić spokojnie.
Wyszłam do sypialni. Zamknęłam drzwi, choć pralka nadal piszczała.
Paweł zamówił pizzę. Usłyszałam jeszcze, jak mówi do swojej matki:
— Trzeba przeczekać. Jutro jej przejdzie.
Następnego dnia nie przeszło.
Zrobiłam sobie kanapki i poszłam do pracy. Nie obudziłam Zosi drugi raz. Nie szukałam Kubie stroju na basen. Napisałam Pawłowi, żeby sam zadzwonił do przychodni w sprawie recepty dla matki.
Przed południem miałam dziewięć nieodebranych połączeń.
Wieczorem znalazłam go przy stole z dziennikiem elektronicznym otwartym w telefonie.
— Od kiedy trzeba zapłacić za wycieczkę do piątku?
— Od dwóch tygodni.
— Czemu mi nie powiedziałaś?
Popatrzył na mnie i urwał. Chyba przypomniał sobie moje wiadomości, na które odpowiadał kciukiem.
Nie przeprosił od razu. Najpierw wyliczył swoje godziny pracy. Ja przypomniałam, że na część etatu przeszłam, kiedy jego matka potrzebowała opieki. Mieliśmy na tym stracić wspólnie, a straciłam głównie ja: pieniądze, składki i kawałek zawodowej pewności.
Rozmawialiśmy do północy. Pierwszy raz bez telewizora.
Podzieliliśmy konkretne zadania. Paweł przejął zakupy, kolacje i sprawy medyczne swojej matki. Zosia pranie, Kuba zmywarkę i śmieci. Teściowa zgodziła się przygotowywać obiady dwa razy w tygodniu.
— Ale musisz mi przypominać — powiedział Paweł.
— Nie. Wpisz sobie w telefon.
Minęło sześć tygodni. Nadal czasem ktoś woła mnie z drugiego pokoju, żeby zapytać, gdzie jest masło. Zosia zafarbowała ręczniki. Paweł zapomniał o zakupach i jedliśmy makaron z serem.
Nie ratowałam sytuacji.
Wczoraj Kuba zobaczył mnie na kanapie i zapytał, czy jestem chora.
— Nie. Odpoczywam.
Usiadł obok i oparł mi głowę na ramieniu. Nie chciał niczego.
Czy naprawdę musiałam najpierw zacząć chorować, żeby mój odpoczynek stał się w tym domu czymś dozwolonym?