Zrezygnowałam ze studiów medycznych, żeby opiekować się niepełnosprawną mamą. Przez dwanaście lat żyłam między łóżkiem, kuchnią i przychodnią, podczas gdy inni układali sobie przyszłość. Dopiero po jej śmierci dowiedziałam się, czego naprawdę dla mnie chciała.
Mąż przyprowadził do domu ciężarną kochankę i oznajmił, że ona tu zostaje. To, co wydawało się początkowo absolutnym koszmarem i zdradą, przerodziło się w sytuację, której nikt nie potrafiłby przewidzieć. Czy w obliczu takiego upokorzenia można odnaleźć w sobie siłę do przebaczenia i zbudować coś nowego na gruzach własnego małżeństwa?
Ultimatum męża, lodowaty spokój matki i dziecko w samym środku domowej wojny. Czy można ratować rodzinę, gdy cena za to jest zbyt wysoka, a najbliżsi każą nam wybierać między miłością a własną godnością?