Stałam w czerni przy kuchennym stole, kiedy brat mojego męża uderzył dłonią w blat i zażądał, żebym oddała im firmę oraz dom, bo „tak będzie sprawiedliwie”. Zostałam sama z synem, żałobą i rodziną, która zamiast podać rękę, zaczęła mnie niszczyć psychicznie i straszyć sądem. Walczyłam długo, drogo i chwilami już nie miałam siły, ale wiedziałam jedno — jeśli odpuszczę, odbiorą mojemu dziecku przyszłość.