Mąż mówił, że „tylko siedzę z dzieckiem w domu”. Kiedy wyjechałam z chorym synem, zadzwonił zapytać, gdzie ma koszule

— Pół godziny, Paweł. Potrzymaj go przez pół godziny, żebym mogła się wykąpać.

Stałam w przedpokoju z Antkiem na rękach. Miał cztery lata, zapalenie płuc i od kilku dni budził się za każdym razem, kiedy kaszel nie dawał mu złapać oddechu. Paweł zdjął jednego buta, drugiego nawet nie rozwiązał.

— Magda, ja dopiero wróciłem z roboty. Ty siedzisz z dzieckiem w domu.

— Nie siedzę. Od czwartej chodzę z nim po mieszkaniu.

— No już nie rób z siebie męczennicy.

Antek podniósł głowę z mojego ramienia.

— Mamo, ja mogę sam posiedzieć.

To po tym zdaniu poszłam po torbę. Nie po tym, co powiedział Paweł. Po tym, że nasz czterolatek uznał, że powinien mi jakoś ulżyć.

Wrzuciłam do torby dwie piżamy, leki i wypis z nocnej pomocy. Na dnie znalazłam własną koszulkę, spakowaną jeszcze jesienią, kiedy mieliśmy jechać na weekend do mojej mamy. Nie pojechaliśmy, bo Paweł wziął sobotnią zmianę. Potrzebowaliśmy wtedy pieniędzy na naprawę samochodu. Teraz nawet nie pamiętałam, kiedy ostatnio dokądś pojechaliśmy wszyscy troje.

— Przecież nie zabraniam ci się kąpać — powiedział z przedpokoju.

Zapięłam torbę dopiero za trzecim razem, bo w suwak weszła nogawka od piżamy.

Mama mieszka dwadzieścia minut od nas, w bloku bez windy. Zeszła po torbę w kapciach. Na górze zapytała, kiedy Antek dostał lek i czy może mu zrobić kisiel. Byłam jej wdzięczna, że najpierw zapytała o to, a nie o Pawła.

Wieczorem, kiedy siedziała przy Antku, weszłam pod prysznic. Umyłam włosy dwa razy, bo za pierwszym nie mogłam sobie przypomnieć, czy już nałożyłam szampon. Potem oparłam czoło o kafelki. Dopiero wtedy się rozpłakałam. Za drzwiami mama czytała Antkowi o krecie i nawet nie ściszyła głosu. Chyba słyszała.

Paweł zadzwonił rano.

— Gdzie są moje koszule do pracy?

Powiedziałam, że na suszarce w małym pokoju. Od razu. Nawet się nie zastanowiłam. Wiedziałam też, że jedna ma plamę na mankiecie i że powinien wziąć tę z brzegu. Tego już mu nie powiedziałam.

— A jak Antek? — zapytał po chwili.

— W nocy było trochę lepiej.

— To kiedy wracacie?

— Nie wiem, Paweł.

Położyłam telefon ekranem do dołu. Na stole u mamy leżał rachunek za prąd, przyciśnięty cukiernicą. Zaczęłam sobie w głowie liczyć, ile dostanę w tym miesiącu za dni na opiece, ile poszło na aptekę i czy starczyłoby mi na wynajem, gdybym jednak nie wróciła. Nie starczyłoby na nic w okolicy przedszkola. Mama ma dwa pokoje, a jednak od razu zaczęłam się martwić, że będziemy jej przeszkadzać. U siebie jakoś nigdy nie liczyłam, ile miejsca zajmuje Paweł.

Po dwóch dniach przyjechał z mandarynkami. Antek akurat spał. Paweł usiadł w kuchni, w kurtce, i powiedział, że opowiedział swojej mamie, co zaszło. Podobno najpierw zapytała, czemu mnie nie wykąpał. Dopiero po chwili zrozumiał, że chodziło jej o Antka. Parsknęłam śmiechem, choć wcale nie chciałam.

— Głupio powiedziałem z tą męczennicą — mruknął.

— Nie chodzi tylko o to, co powiedziałeś. Wiesz, że w środę dzwoniłam do przychodni siedemnaście razy? Za każdym razem odkładałam telefon, żeby wytrzeć mu nos albo podać wodę. A ty po powrocie zapytałeś, czemu nie kupiłam chleba.

Popatrzył na reklamówkę z mandarynkami.

— Myślałem, że jak coś jest nie tak, to mi powiesz.

— Mówiłam ci. Tego dnia akurat o chleb też prosiłam.

Został do wieczora. Gdy Antek się obudził, Paweł pomógł mu przebrać przepoconą koszulkę, a potem sam zapytał, o której jest kontrola. Zapisał godzinę i następnego dnia zamienił się z kolegą na zmianę. Na wizytę poszliśmy razem. Kiedy lekarka spytała, jak Antek spał ostatniej nocy, Paweł zaczął odpowiadać, po czym spojrzał na mnie. To ja wiedziałam. Ale umówiliśmy się, że w sobotę rano przyjedzie do mamy i przejmie opiekę, a ja wyjdę, choćby na zakupy bez pośpiechu.

Na razie wciąż śpię u mamy. Paweł zapytał wczoraj, czy przywieźć mi z domu coś jeszcze. Poprosiłam o sweter i ładowarkę. Nie zapytał, na jak długo mi będą potrzebne. Doceniłam to bardziej niż jego pierwsze przeprosiny.

Chciałabym wrócić dlatego, że znowu chcę z nim mieszkać, a nie dlatego, że nie stać mnie na inne mieszkanie. Tylko po czym poznać, że ktoś naprawdę zaczął cię słuchać, a nie po prostu boi się, że drugi raz spakujesz torbę?