Mąż myślał, że odkładam pieniądze, żeby od niego odejść. Wtedy po raz pierwszy zmyłam przy nim makijaż
— Powiedz mi tylko, czy ty się szykujesz do wyprowadzki — powiedział Paweł.
Trzymał rachunek na czterysta dwadzieścia złotych. Wypadł mi z torby, kiedy szukał kluczy do piwnicy. Na paragonie była nazwa przychodni, bez informacji, za co zapłaciłam. Z kieszeni płaszcza wyjęłam rękę i od razu naciągnęłam mankiet, żeby nie zobaczył czerwonej plamy na nadgarstku.
— Jakiej wyprowadzki?
— Od trzech miesięcy bierzesz dodatkowe soboty. Tylko że w zeszłą zadzwoniłem do sklepu i Basia powiedziała, że masz wolne. Jak pytam, gdzie byłaś, robisz ze mnie wariata.
Chciałam odpowiedzieć, że nie miał prawa sprawdzać. Już nawet otworzyłam usta. Tyle że sama w zeszłą sobotę poprosiłam go, żeby nie dzwonił, bo mamy dostawę i nie będę mogła odebrać. Siedziałam wtedy pod gabinetem dermatolożki i skubałam papierowy numerek, aż rozpadł mi się w dłoni.
— Chodź do łazienki — powiedziałam.
Płyn do demakijażu stał za proszkiem do prania. Wyjęłam go i przyłożyłam mokry wacik do policzka. Pierwszy zrobił się cały beżowy. Dopiero po drugim Paweł zobaczył zmiany przy nosie. Podciągnęłam rękaw. Na przedramieniu miałam dwie czerwone, łuszczące się plamy, które od tygodni zasłaniałam nawet w domu.
— To się nazywa toczeń skórny. Powiedzieli mi po wyniku biopsji.
— Od kiedy wiesz?
— Od listopada.
Był luty. Paweł odłożył paragon na pralkę i wyrównał go palcem, chociaż papier zaraz znowu się zwinął.
— To wtedy na imieninach u twojej mamy… Wyszłaś, bo ci powiedziałem, żebyś zdjęła sweter?
Pamiętałam, jak siedziałam przy kaloryferze i czułam, że podkład zaczyna mi się zbierać przy nosie. Mama spytała, czemu jestem taka czerwona. Powiedziałam, że się pokłóciliśmy, i zamówiłam taksówkę. Paweł został sam przy stole i przez resztę wieczoru słuchał, że powinien być dla mnie milszy.
— Nie chciałam, żebyś zaczął patrzeć na mnie tak, jak mama patrzyła na tatę po udarze. Czy zjadł, czy wstał, czy się nie przewróci. Nikt go już nie pytał, na co ma ochotę.
— A ja myślałem, że nie masz ochoty wracać do mnie.
Tego wieczoru nie pogodziliśmy się tak porządnie. Paweł był zły o kłamstwa, ja się wściekałam, kiedy wracał do tych sobót. Dopiero przy kolacji zapytał, czy te plamy bolą. Powiedziałam, że czasem pieką tak, że trudno mi zasnąć. Odsunął mój talerz, bo położyłam rękę tuż przy gorącej patelni. Już miałam powiedzieć, żeby się nade mną nie trząsł, ale po prostu podał mi chleb.
Do mamy poszłam w niedzielę bez podkładu. Otworzyła drzwi i od razu wyciągnęła rękę do mojego policzka. Cofnęłam głowę.
— Mamo, nie dotykaj. I proszę, nie dzwoń do cioci Teresy.
W kuchni opowiedziałam jej o diagnozie. Przez chwilę mieszała herbatę, chociaż nie wsypała cukru.
— Czemu tyś mi nic nie powiedziała? Przecież bym ci pomogła.
— Bo jak tata chciał sam pójść po bułki, to chowałaś mu klucze.
Mama przestała mieszać.
— Bałam się, że upadnie na schodach — powiedziała w końcu. — Ale pamiętam, jaki był na mnie wściekły.
W środę odebrała Zosię ze świetlicy, żebym zdążyła na badania. Najpierw zadzwoniła i zapytała, czy właśnie tego potrzebuję. Niby drobiazg, a musiałam na chwilę odłożyć telefon, żeby się nie rozpłakać przy kasie.
Agnieszce powiedziałam ostatniej. Od jesieni przekładałam nasze spotkania na basenie. Myślałam, że się nie zorientowała, ale jak zadzwoniłam, przyznała, że już miała przestać mnie zapraszać. Myślała, że mnie czymś uraziła. Kiedy skończyłam mówić, zapytała tylko:
— To może zamiast basenu przyjdę do ciebie? Mam sernik, ale taki trochę zakalcowaty.
Przy tym serniku spisałyśmy terminy badań i pytania na następną wizytę. Paweł następnego dnia usiadł ze mną nad rachunkami. Ustaliliśmy, ile możemy wydać na prywatne wizyty, i zadzwoniłam do poradni zapytać o terminy na NFZ. Na kontrolę u dermatolożki pojechał ze mną. Zapytał, czy wejść. Wolałam sama, więc zaczekał na korytarzu i pilnował mojego płaszcza.
Dalej zdarza mi się nakładać podkład przed pracą. Tylko że teraz, kiedy wracam i skóra mnie piecze, zmywam go, nawet jeśli Paweł akurat myje zęby obok. Ostatnio spojrzał na mnie w lustrze i zapytał, czy pamiętałam kupić ziemniaki. Nie pamiętałam. Poszedł do sklepu, a ja zostałam w łazience i pierwszy raz od dawna nie odwróciłam się od lustra.
Myślałam, że gdy przestanę się chować, wszyscy będą widzieć tylko moją chorobę. Czy wam też trudniej było poprosić o pomoc, niż ją potem przyjąć?