Wyprowadziliśmy się na Mazury po spokój. Kiedy teściowa otworzyła nasz dom własnym kluczem, powiedziałam: dość
— Nie przesadzaj, przecież jesteśmy rodziną — powiedziała teściowa, stojąc w moim przedpokoju z torbą podróżną i siatką kotletów.
Byłam w piżamie. Za mną piszczał czajnik, na stole leżał niezapłacony rachunek za ogrzewanie. Patrzyłam nie na kotlety, tylko na klucz w jej dłoni.
— Skąd mama to ma?
Halina obejrzała się na mojego męża.
— Paweł mi dorobił. Na wszelki wypadek.
Oparłam rękę o futrynę. Musiałam, bo naprawdę zrobiło mi się słabo.
Pół roku wcześniej wyprowadziliśmy się z Warszawy pod Mrągowo. Sprzedaliśmy mieszkanie, kupiliśmy niewielki dom do remontu. Miał być ogródek, kawa na schodkach, cisza po pracy. Ja rozliczałam faktury zdalnie, Paweł zatrudnił się w hurtowni budowlanej.
Po latach dojazdów i opieki nad moim chorym ojcem marzyłam o czymś prostym. Żeby przez jeden weekend nikt niczego ode mnie nie potrzebował.
Pierwszy przyjechał brat Pawła, Tomek. Na dwie noce, z żoną i dziećmi. Zostali pięć dni, bo pogoda się poprawiła.
Potem kuzynka potrzebowała „tylko spokojnego miejsca”, żeby odpocząć po rozstaniu. Teściowa chciała przeczekać remont łazienki. Siostra Pawła poprosiła, żebyśmy odebrali zamówioną przez nią szafkę z Olsztyna, bo przecież teraz mieliśmy bliżej.
Bliżej oznaczało osiemdziesiąt kilometrów w obie strony.
Nie umiałam od razu odmówić. Smażyłam naleśniki, prałam ręczniki i przesuwałam pracę na wieczór. W pokoju, który miał być moim gabinetem, ciągle ktoś spał.
— Przecież oni nie siedzą ci na głowie — mówił Paweł.
Mówił to, wychodząc do pracy. Zostawałam ja, trzy kubki po kawie i pytanie, co będzie na obiad.
W czerwcu pomyliłam kwoty w zestawieniu dla klienta. Pierwszy raz od ośmiu lat. Przeprosiłam, poprawiłam, a potem zamknęłam się w łazience i płakałam tak cicho, żeby dzieci Tomka nie usłyszały.
Wieczorem pokazałam Pawłowi wydatki.
— W tym miesiącu prawie dziewięćset złotych więcej na jedzenie. Nie liczę prądu i wody.
— Mam im wystawiać rachunki?
— Nie. Masz zapytać mnie, zanim kogoś zaprosisz.
Westchnął, jakbym znowu zaczęła temat źle odłożonych skarpetek.
A potem Halina weszła własnym kluczem.
Przyjechała na tydzień, ponieważ sąsiadka robiła remont i od hałasu bolała ją głowa. Nas nikt nie zapytał, czy mamy siłę na kolejny tydzień gości.
— Dzisiaj nie zostajesz — powiedziałam.
Teściowa odstawiła siatkę.
— Słucham?
— Zawieziemy mamę na autobus. Następnym razem trzeba zadzwonić i ustalić termin.
Paweł chwycił mnie za łokieć.
— Możemy porozmawiać w kuchni?
— Rozmawiamy od trzech miesięcy. Tylko nic z tego nie wynika.
Wyrwałam rękę za gwałtownie. Halina zacisnęła usta.
— Kiedy nie mieliście na wkład własny, moje pieniądze ci nie przeszkadzały.
Zrobiło się cicho.
Wiedziałam o dwudziestu tysiącach. Byłam przekonana, że to pożyczka, którą spłacamy co miesiąc. Tak ustaliliśmy z Pawłem.
Spojrzałam na niego.
— Oddajesz mamie pieniądze?
Nie odpowiedział od razu.
Okazało się, że Halina odmówiła przyjmowania rat. Paweł uznał sprawę za zamkniętą. Mnie nie powiedział, bo „po co robić zamieszanie”.
A potem nie potrafił odmówić jej niczego.
Usiadłam na schodku przy wejściu. Wszystko zaczęło mi się układać, ale od tego wcale nie było lżej.
— To był prezent czy zapłata za dostęp do naszego domu? — zapytałam.
Halina poczerwieniała.
— Tego się po tobie nie spodziewałam.
Mnie też zabolało, że to powiedziałam. Naprawdę nam wtedy pomogła. Tylko że wdzięczność nie mogła oznaczać, że nie wolno mi zamknąć drzwi.
Tego dnia teściowa wróciła do siebie. Paweł ją odwiózł, a po powrocie długo siedział w samochodzie pod domem.
Wieczorem powiedział, że ją upokorzyłam.
— A mnie zostawiłeś samą z prowadzeniem pensjonatu, którego nigdy nie chciałam — odpowiedziałam.
Spaliśmy osobno. Rano pojechałam na dwie noce do koleżanki. Musiałam wyjść, bo we własnym domu zaczęłam nasłuchiwać samochodów pod bramą.
Po powrocie zastałam na stole klucz Haliny i kartkę z naszym budżetem. Paweł policzył, jak możemy oddać pieniądze. Przeprosił mnie bez żadnego „ale”. Pierwszy raz od dawna.
Ustaliliśmy, że goście przyjeżdżają po zgodzie nas obojga. Na rodzinnej grupie sama napisałam wiadomość. Tomek odpisał, że najwyraźniej trzeba będzie rezerwować terminy jak w hotelu.
Paweł napisał: „Tak, trzeba ustalać. To również mój dom i moja decyzja”.
Nie naprawiło to wszystkiego. Halina nadal rozmawia ze mną chłodno. Ja czasem czuję ukłucie winy, kiedy odmawiam.
Ale w ostatnią niedzielę zjedliśmy śniadanie o jedenastej. W piżamach. Nikt nie wszedł.
Czy naprawdę trzeba zasłużyć na miano złej synowej, żeby móc odpocząć we własnym domu?