Przez lata z mojej pensji spłacaliśmy długi teściów. Kiedy zachorowałam, mąż zapytał tylko, kiedy zrobię kolejny przelew

— Przelej mamie tysiąc osiemset, bo jutro schodzi rata — powiedział Piotr, stawiając telefon obok miski, do której przed chwilą wymiotowałam.

Siedziałam na podłodze w łazience. Po drugiej chemii nie miałam siły podnieść głowy. Pamiętam zimną fugę pod dłonią i jego skarpetki w progu.

— Możesz mi najpierw podać wodę?

Westchnął.

— Przecież masz w kuchni.

Jeszcze wtedy szukałam dla niego usprawiedliwienia. Że się boi. Że nie umie patrzeć na chorą żonę. Wszystko łatwiej było mi przyjąć niż myśl, że naprawdę nie chce mu się przynieść szklanki.

Pracowałam w księgowości dużej firmy pod Poznaniem. Po awansie zarabiałam prawie jedenaście tysięcy na rękę. Piotr w hurtowni dostawał niecałe pięć. Nigdy nie robiłam z tego tematu. Mieliśmy wspólne konto, kredyt na mieszkanie i zwykłe plany: remont kuchni, wakacje nad morzem, kiedyś dziecko.

Pomaganie jego rodzicom zaczęło się od zepsutego pieca.

— Oddadzą po żniwach — zapewniał Piotr.

Nie oddali. Potem były zaległe składki, rata za samochód teścia, dentysta teściowej. Zawsze coś pilnego, zawsze „ostatni raz”.

Danuta potrafiła zadzwonić w dniu mojej wypłaty, zanim zdążyłam wypić kawę.

— Tobie dobrze idzie, dziecko. My całe życie mieliśmy pod górkę.

Przelewałam. Czasem tysiąc, czasem trzy. Kiedy powiedziałam, że chciałabym wreszcie odłożyć na własne zabezpieczenie, Piotr odsunął talerz.

— Będziesz rodzinie pieniądze wyliczać?

Zrobiło mi się wstyd. Dziś wstydzę się raczej tego, jak długo pozwalałam się tak uciszać.

Diagnozę usłyszałam w listopadzie. Rak piersi. Lekarka mówiła o leczeniu, a ja patrzyłam na jej długopis, bo nie potrafiłam spojrzeć jej w oczy.

Piotr czekał w samochodzie. Kiedy mu powiedziałam, ścisnął kierownicę.

— Dasz radę. Ty zawsze dajesz.

Chciałam, żeby mnie przytulił. Zapytał, czego potrzebuję. On włączył nawigację i powiedział, że musimy jeszcze odebrać paczkę.

Na pierwszą chemię pojechała ze mną siostra, Ewa. Na drugą też. Piotr nie mógł brać wolnego, chociaż tydzień później znalazł cały dzień, żeby zawieźć ojca po używaną przyczepkę.

W domu nadal robiłam listy zakupów. Zamawiałam jedzenie, pilnowałam rachunków, przypominałam o praniu. Gdy zabrakło czystych koszul, usłyszałam:

— Mogłaś powiedzieć, że nie wstawisz.

No mogłam. Tylko ja wtedy liczyłam kroki między łóżkiem a łazienką.

Pewnego wieczoru Ewa przyniosła rosół. Zastała mnie przy stole z laptopem. Próbowałam sprawdzić, na ile miesięcy wystarczy nam pieniędzy, jeśli leczenie się przedłuży.

— A to co? — wskazała przelew na dwa tysiące czterysta.

Nie znałam tej kwoty. W historii były kolejne: osiemset, tysiąc dwieście, sześćset. Przelewy do Stanisława. Wszystkie z ostatnich trzech tygodni.

Piotr najpierw powiedział, że przesadzam. Potem, że ojcu siadła lodówka. W końcu wyszło, że spłacał jego chwilówkę.

— Wiedziałeś, że boję się o pieniądze na czas leczenia.

— Nie będę patrzył, jak ojca windykacja ściga.

— A na mnie możesz patrzeć?

Nie odpowiedział. Zaczął zbierać okruszki ze stołu. Jeden po drugim, jakby nagle to było najważniejsze.

Następnego dnia zadzwoniła Danuta.

— Piotrek mówi, że robisz awantury. Choroba chorobą, ale nie możesz wszystkich terroryzować.

Rozłączyłam się bez słowa. Ręce trzęsły mi się tak, że Ewa musiała odłożyć mój telefon.

Przez kilka dni nie podjęłam żadnej wielkiej decyzji. Spałam, płakałam, chodziłam na badania. Potem otworzyłam własne konto i zmieniłam numer do wypłaty wynagrodzenia. Na wspólne przelewałam ustaloną kwotę na kredyt i rachunki. Żadnych pieniędzy dla jego rodziców.

Piotr zauważył to szybciej niż gorączkę, z którą leżałam dwa dni wcześniej.

— Odcięłaś nas od pieniędzy?

— Nie was. Przestałam utrzymywać twoich rodziców.

— Po tylu latach będziesz dzielić na moje i twoje?

— Kiedy ostatnio zapytałeś, jak się czuję?

Powiedział, że nie da się ze mną rozmawiać. Trzasnął drzwiami. Wieczorem wrócił z bułkami i zachowywał się, jakbyśmy pokłócili się o drobiazg.

Pozew złożyłam dwa miesiące później, po rozmowie z prawniczką. Nie miałam nagle więcej siły. Nadal bałam się wyników i kosztów życia. Przeniosłam się na jakiś czas do Ewy, a sprawy mieszkania i kredytu zaczęliśmy porządkować osobno.

Piotr napisał, że zostawiłam go w trudnej sytuacji. Czytałam tę wiadomość, czekając na badanie, z numerkiem z rejestracji zmiętym w dłoni. Nie odpisałam.

Nie żałuję pieniędzy na piec ani dentystę. Żałuję, że tak długo musiałam płacić, żeby czuć się częścią rodziny.

Czy naprawdę powinnam była zostać tylko dlatego, że beze mnie przestał im się zgadzać domowy budżet?