Kupiliśmy dom pod miastem dla naszych dzieci. Rodzina zrobiła z niego darmowy pensjonat, a kiedy powiedziałam „dość”, zostałam egoistką

— Mamo, tylko nie oddawaj im znowu mojego łóżka.

Zosia stała na schodach w piżamie, przyciskając poduszkę do brzucha. Za mną szwagierka wnosiła torby, jej mąż ciągnął lodówkę turystyczną, a dwa samochody kuzynostwa właśnie zatrzymały się przed bramą. Był piątek, dwudziesta pierwsza. Nikogo nie zapraszałam.

— Niespodzianka! — zawołała Aneta. — U nas taki skwar, pomyśleliśmy, że posiedzimy do wtorku.

Spojrzałam na Pawła. Uśmiechnął się tym swoim uspokajającym uśmiechem.

— Jakoś się pomieścimy.

Nasza córka bez słowa weszła na górę. Po chwili usłyszałam przekręcany klucz.

Dom kupiliśmy cztery lata wcześniej, trzydzieści kilometrów od Łodzi. Kredyt na dwadzieścia pięć lat, dach do poprawki, ogród pełen gruzu. Przez pierwszą zimę mieliśmy w salonie siedemnaście stopni, bo oszczędzaliśmy na ogrzewaniu. Ale dzieci miały własne pokoje, a ja wierzyłam, że wreszcie będziemy mieli trochę spokoju.

Pierwszy grill był naszym pomysłem. Przyjechało rodzeństwo Pawła, moja siostra, kuzyni. Ktoś przyniósł sałatkę, ktoś kiełbasę. Było zwyczajnie miło.

Potem zaproszenia przestały być potrzebne.

„Jesteśmy niedaleko”. „Dzieciaki chcą na trawę”. „Przecież macie tyle miejsca”.

Miejsce mieliśmy. Wolnych pieniędzy i sił już niekoniecznie.

W piątki po pracy robiłam zakupy na kilkanaście osób. W soboty smażyłam jajecznicę na raty i szukałam czystych ręczników. W niedziele szorowałam łazienkę, kiedy inni jeszcze dopijali kawę na tarasie.

— Siądź wreszcie z nami — wołali.

Tylko nikt nie wstawał, żeby mnie zastąpić.

Paweł mówił, że przesadzam z obsługiwaniem. Że mogę podać kanapki. Kiedy raz podałam, jego brat spytał, czy na obiad zamawiamy pizzę.

Zapłaciłam trzysta sześćdziesiąt złotych. Pamiętam dokładnie, bo tydzień później odłożyłam zakup nowych butów dla siebie.

Najgorzej wspominam sobotę, kiedy mieliśmy jechać z Antkiem nad zalew. Obiecaliśmy mu to po zakończeniu roku. Rano zjawił się kuzyn Pawła z rodziną, więc mąż powiedział, że pojedziemy następnym razem.

Antek schował ręcznik do szafy.

— Jasne — mruknął. — Jak zawsze.

Powinnam była wtedy zareagować. Zamiast tego obierałam ziemniaki i tłumaczyłam sobie, że nie warto robić awantury o jeden wyjazd.

Tych pojedynczych wyjazdów zrobiło się mnóstwo.

Tamtego piątku poszłam za Zosią. Siedziała pod drzwiami, więc nie mogłam ich od razu otworzyć.

— Jutro przychodzi do mnie Hania — powiedziała. — Pierwszy raz. Wszystko przygotowałam. I teraz znowu mam spać u was?

Miała dwanaście lat i własnoręcznie zrobiła dla koleżanki papierową girlandę. Przyczepiła ją nad biurkiem. Patrzyłam na nią i było mi, no po prostu wstyd.

— Nie oddasz pokoju — powiedziałam.

Na dole Aneta już pytała Pawła, gdzie jest zapasowa pościel.

— Dzisiaj nie nocujecie — przerwałam jej.

Umilkła. Paweł odstawił szklankę.

— Ale jak to? Przecież wypiliśmy po piwie na postoju — odezwał się jej mąż.

— Możecie odpocząć, zamówić taksówkę albo zadzwonić po kogoś. Pomogę wam to zorganizować. Ale pokoi dzieci nie oddamy.

— Przy wszystkich musisz? — syknął Paweł.

— Przy wszystkich przyjechali.

Aneta zaczęła nerwowo zapinać torbę.

— Dobrze wiedzieć, że jesteśmy problemem. Twoja siostra pewnie mogłaby zostać.

To akurat zabolało, bo moja siostra robiła dokładnie to samo.

Następnego dnia napisałam więc do wszystkich. Wizyty tylko po wcześniejszym uzgodnieniu z nami obojgiem. Od razu ustalamy, na ile. Bez oddawania dziecięcych pokoi i bez przyjazdów pod bramę „na niespodziankę”.

Mama zadzwoniła po dziesięciu minutach.

— Dom to nie muzeum. Rodzinę trzeba przyjmować.

— Przyjmować, mamo. Nie być stale gotową.

Powiedziała, że zrobiłam się wygodna. Siostra odpisała, że już nie będzie się narzucać. Aneta przestała odbierać moje telefony.

Paweł przez dwa dni mówił do mnie tylko o zakupach i dzieciach. W końcu wieczorem położyłam przed nim rachunki za ostatni weekend.

— Nie chodzi tylko o pieniądze — powiedziałam. — Ty masz gości. Ja mam dodatkową zmianę. A dzieci mają zejść wszystkim z drogi.

Chciał coś odpowiedzieć, ale zamilkł.

Tydzień później jego brat zadzwonił, że przyjadą na obiad. Paweł spojrzał na mnie, potem odwrócił się do okna.

— Nie jutro. Mamy plany z dziećmi. Możemy ustalić inną niedzielę.

Pojechaliśmy nad zalew. Zosia przez pół drogi śpiewała, Antek zasnął w drodze powrotnej z mokrymi włosami.

Nadal sprawdzam telefon, kiedy rodzinna grupa milczy. Nadal jest mi przykro.

Ale kiedy patrzę na zamknięte drzwi pokoju córki, wiem, że tym razem nie musiała ich zamykać przed własną rodziną.

Czy naprawdę muszę być zawsze gościnna, żeby zasługiwać na bliskość? I dlaczego tak długo łatwiej było mi zawieść własne dzieci niż dorosłych krewnych?