Mąż zaprosił brata do naszego mieszkania „na dwa tygodnie”. Po czterech miesiącach usłyszałam, że przesadzam, bo trzeba mu tylko ugotować

— A dla mnie nie ma kotleta? — zapytał Paweł, zaglądając do garnka, kiedy stałam przy zlewie z zakrwawionym palcem. Skaleczyłam się o wyszczerbiony kubek, który zostawił w wodzie. Mój mąż siedział obok i nawet nie podniósł głowy znad telefonu.

— Jest chleb — odpowiedziałam.

Paweł prychnął.

— Pytam normalnie. Cały dzień nic porządnego nie jadłem.

Wtedy odłożyłam talerz. Powoli, bo ręce trzęsły mi się tak, że bałam się go upuścić.

— Ja też. Tylko że ja wróciłam z pracy, odebrałam twoją bratanicę ze świetlicy i zrobiłam wam obiad na jutro.

— Anka, nie zaczynaj — mruknął Tomek.

To „nie zaczynaj” słyszałam częściej niż pytanie, jak mi minął dzień.

Paweł wprowadził się do nas w listopadzie. Rozstał się z dziewczyną i stracił pracę przy remontach. Tomek powiedział, że brat potrzebuje dwóch tygodni, najwyżej trzech.

Nie zapytał, czy się zgadzam. Oznajmił mi to przez telefon, gdy stałam w kolejce po córkę.

— Przecież nie zostawię go na ulicy.

Pomyślałam wtedy, że jakoś się pomieścimy. Mieliśmy dwa pokoje, kredyt i siedmioletnią Zosię, ale też rozkładaną kanapę w salonie. Sama pamiętałam, jak po śmierci taty liczyłyśmy z mamą pieniądze na ogrzewanie. Nie chciałam być kimś, kto zamyka drzwi przed potrzebującym.

Po miesiącu Paweł znalazł pracę w hurtowni. Ucieszyłam się. Kupiłam nawet sernik do kawy, żeby to uczcić.

O wynajmie jednak przestał mówić.

Za to zaczął zostawiać brudne skarpetki pod stolikiem, talerze za kanapą i mokry ręcznik na krześle Zosi. Wieczorami oglądał mecze tak głośno, że córka zasypiała ze mną w sypialni.

— Wujek jeszcze długo będzie u nas mieszkał? — zapytała kiedyś.

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć.

Pracowałam w rejestracji przychodni. Po ośmiu godzinach telefonów i pretensji pacjentów wracałam do kolejnej zmiany. Pranie, lekcje, kolacja. Trzy dorosłe osoby w domu, a o kończącym się papierze toaletowym pamiętałam tylko ja.

Tomek czasem wynosił śmieci. Trzymałam się tego jak dowodu, że przecież nie jest aż tak źle. Głupio mi dziś, ale tak było.

Kiedy poprosiłam Pawła, żeby dołożył się do zakupów, spojrzał na brata.

— Miałem odkładać na kaucję.

— Widzisz? — powiedział Tomek. — Im mniej wyda tutaj, tym szybciej się wyprowadzi.

Tyle że mijały tygodnie. Rachunek za wodę wzrósł, jedzenie znikało, a ja odłożyłam wizytę u dentysty, bo po opłatach zostało nam niewiele.

Tamtego wieczoru z kotletem nie wytrzymałam.

— Albo ustalamy zasady i termin wyprowadzki, albo ja przestaję udawać, że to działa.

Tomek wstał tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o szafkę.

— To mój brat. Ma teraz ciężko.

— A ja co mam?

Zapadła cisza. Z pokoju dobiegł głos Zosi, która pytała, czy jesteśmy źli na nią.

Poszłam ją przytulić. Dopiero przy jej łóżku zaczęłam płakać. Cicho, z twarzą w rękawie, żeby nie musiała mnie pocieszać.

Następnego dnia teściowa zadzwoniła, że rodziny nie wyrzuca się za drzwi.

— Paweł mówił, że przeszkadza ci nawet jego talerz.

— Przeszkadza mi, że od czterech miesięcy ja go myję.

Zaproponowała, żebym była cierpliwa. Zapytałam więc, czy przyjmie syna do siebie. Miała wolny pokój.

— U mnie to co innego. Ja potrzebuję spokoju.

Nie odpowiedziałam. Pierwszy raz nie próbowałam jej przekonać, że też mam prawo go potrzebować.

Wieczorem położyłam na stole kartkę. Paweł miał kupować swoje jedzenie, wpłacać ustaloną część opłat, sprzątać po sobie i znaleźć pokój do końca następnego miesiąca. Tomek miał przejąć kolacje i odbieranie Zosi dwa razy w tygodniu.

— Rozpiskę nam zrobiłaś? — zapytał Paweł z krzywym uśmiechem.

— Tak. Bo rozmowy nie wystarczyły.

Tomek chciał coś powiedzieć, ale pokazałam mu wiadomość z przychodni. Pomyliłam terminy dwóch pacjentów. Kierowniczka prosiła o wyjaśnienie.

— Nie śpię, nie odpoczywam, w pracy ledwo myślę. Już nie daję rady.

Usiadł. Wreszcie odłożył telefon.

Nie było wielkiego pojednania. Paweł przez tydzień prawie się do mnie nie odzywał. Tomek nadal uważał termin za zbyt krótki. Powiedziałam, że może pomagać bratu szukać, ale nie przedłużać pobytu bez mojej zgody.

Pokój znaleźli po trzech tygodniach. Mały, na drugim końcu miasta, za to blisko autobusu do hurtowni.

Kiedy Paweł oddawał klucze, powiedział tylko:

— Nie wiedziałem, że aż tak cię to męczy.

Nie podziękował. Ja też nie umiałam powiedzieć nic miłego.

Dziś Tomek robi kolację, a ja siedzę z Zosią nad czytanką. Nadal czasem wracamy do tamtych miesięcy. On mówi, że chciał być dobrym bratem. Wierzę mu.

Tylko dlaczego tak trudno było mu jednocześnie być moim mężem? I czy naprawdę musiałam się rozsypać, żeby moje zmęczenie zaczęło się liczyć?