Stałam w kuchni z trzymiesięcznym synkiem na rękach, kiedy moja teściowa wyrwała mi go niemal z objęć i powiedziała, że źle go trzymam, źle karmię i w ogóle wszystko robię źle. Najbardziej bolało mnie jednak nie to, co mówiła ona, tylko milczenie mojego męża, który uciekał w zdanie, że jego mama „tylko chce pomóc”. Dopiero gdy pękłam i poszliśmy do psychologa, nauczyliśmy się stawiać granice i ratować nasz dom przed cudzymi zasadami.