Osiągnęła sukces i zbudowała życie, o jakim marzyła, ale jeden telefon od matki sprawia, że znów czuje się jak mała, winna dziewczynka. Czy prawo do własnego szczęścia jest zbrodnią, gdy w domu czeka chory brat i matka żądająca całkowitego poświęcenia?
Lata emocjonalnego chłodu, żelazna dyscyplina i życie zaplanowane przez matkę, która nie chciała córki, lecz idealny projekt. Czy po dekadach buntu i wzajemnych żali jest jeszcze miejsce na przebaczenie, gdy jedynym pomostem staje się choroba i kruchość?
Walka z toksycznym dziedzictwem i bolesny wybór między lojalnością wobec matki a ochroną własnego dziecka. Czy można odciąć się od rodziców, by ratować następne pokolenie, czy poczucie winy zawsze zwycięży?
Mam syna o imieniu Wiktor, który ma 6 lat. Wiktor nie ma żadnych umiejętności artystycznych ani talentów, ale uwielbia rysować. W naszym domu mamy specjalne miejsce, gdzie trzymamy wszystkie rysunki Wiktora. Nawet jeśli nie są doskonałe, wkłada w nie dużo wysiłku. Wśród tych rysunków są portrety mnie i mojej mamy, ponieważ spędzamy razem dużo czasu.
