Po śmierci męża zostałam sama w łódzkim bloku, a moje dorosłe dzieci coraz rzadziej znajdowały dla mnie czas. Kiedy choroba i zwykłe codzienne obowiązki zaczęły mnie przerastać, napisałam do nich list o samotności, której dłużej nie umiałam ukrywać. Ich powrót zmusił nas wszystkich do bolesnej rozmowy o wdzięczności, zaniedbaniu i granicach rodzinnej miłości.