Odkładałem z żoną na własne mieszkanie, przekonany, że proszenie o pomoc oznacza porażkę. Moi zamożni rodzice chętnie przypominali mi o samodzielności, a teściowa po cichu przynosiła nam obiady i pilnowała córki. Dopiero gdy zobaczyłem kopertę z jej emerytury, przestałem udawać, że wszystko zawdzięczam wyłącznie sobie.