Rodzice widzą w niej leniwą nastolatkę, podczas gdy ona toczy walkę o przetrwanie w całkowitej samotności. Czy jedna osoba, która naprawdę dostrzegła jej ból, zdoła przebić się przez mur wstydu i rodzinnych uprzedzeń?
Mam na imię Zuzia i w wieku siedemnastu lat zostałam mamą. W tej opowieści dzielę się burzliwymi latami: kłótniami w domu, utratą znajomych i sobą zagubioną między pieluchami a odpowiedzialnością. Piszę szczerze o miłości, upadkach i nadziei w świecie, który z góry ocenia młode matki.
To opowieść o moim pierwszym szoku i łzach w łazience, gdy miałam dopiero szesnaście lat i zobaczyłam dwie kreski na teście ciążowym. Przeszłam przez pogardliwe spojrzenia, rodzinne awantury i samotność, której nikt nie życzyłby wrogowi. Stałam się kimś innym — silniejszą kobietą, choć wciąż drżały mi dłonie, gdy patrzyłam w przyszłość.
