Do dziś słyszę trzask dłoni mojego ojca o stół i jego chłodne: „Marta, rodzina jest ważniejsza niż twoje fanaberie”. Zostałam w domu, zrezygnowałam z pracy i z Michała, bo wmówiono mi, że tylko ja mogę uratować dzieci mojego brata. Dopiero po latach zrozumiałam, że nie byłam bohaterką tej rodziny, tylko darmową opiekunką, która w końcu musiała wybrać siebie.