Do dziś pamiętam ten moment, kiedy w szpitalnym korytarzu stałam naprzeciwko mojego brata i czułam, jak lata żalu, upokorzeń i pretensji wylewają się z nas przy łóżku naszej ciężko chorej mamy. Myślałam, że po wszystkim już nigdy nie będziemy umieli spojrzeć sobie w oczy, bo spadek po dziadkach i pieniądze rozdarły naszą rodzinę od środka. Dopiero ostatnia prośba mamy i list znaleziony po jej śmierci sprawiły, że po raz pierwszy od lat przestaliśmy walczyć o rację i zaczęliśmy walczyć o siebie.