Stałam na środku salonu z otwartą walizką i słuchałam, jak mój mąż znowu tłumaczy swoją matkę, zamiast spojrzeć na mnie. Przeprowadzka pod miasto miała dać nam spokój, a zamieniła moje życie w cichą samotność i codzienne upokorzenia. W końcu zaczęłam się pakować, bo pierwszy raz naprawdę dopuściłam do siebie myśl, że nasze małżeństwo może już nie mieć czego ratować.