Zrzekłem się swojej części spadku na rzecz brata, ale otrzymałem darowiznę całego domu. Byłem w szoku, ale on powiedział: „Zrozumiesz wszystko później. Najważniejsze to nie wierzyć im – będą kłamać.” Mam ciotkę, Anię, młodszą siostrę mojej mamy. Ona i mama nie miały kontaktu – wydawało się, że ciotka Ania przejęła cały spadek po rodzicach.
Na początku, mój mąż i ja myśleliśmy, że to nic wielkiego. W końcu życie rzuca nam różne wyzwania. Jeśli mój syn naprawdę ją kochał, byliśmy gotowi go wspierać. Ale sprawy przybrały zły obrót i teraz czuję się jak outsider we własnej rodzinie.
Po jej ostatnich działaniach, nie jestem pewna, czy mój syn kiedykolwiek utrzyma relację z babcią. Problem polega na tym, że moja matka wykorzystywała mojego syna dla własnych korzyści przez ostatni rok.
Jej zdrowy rozsądek zawsze zdawał się znikać, gdy chodziło o to, co ludzie mówili. Ta cecha zawsze mnie frustrowała, obrażała i zniechęcała do dzielenia się swoimi myślami.
Zawód odcisnął piętno na jej charakterze: kobieta była skrupulatna, obsesyjna, a nawet tyranizująca. Wymagała absolutnego posłuszeństwa i „kształtowała” nie tylko swoich dorosłych synów, ale także ich dzieci.
Moja córka, Emilia, ma teraz czternaście lat i spędziła to lato u dziadków na wsi. Chociaż mój były mąż i ja jesteśmy rozwiedzeni od wielu lat, nigdy nie zabraniałam jej spędzać czasu z jego rodziną. Jej babcia, moja była teściowa, była wspaniałą kobietą i zawsze ufałam, że dobrze zaopiekuje się Emilią. Rozwiedliśmy się, gdy Emilia była jeszcze małym dzieckiem.
Uwielbiam moje wnuki i jestem wdzięczna, że są w moim życiu. To wspaniałe dzieci, ale styl wychowawczy mojej synowej jest chaotyczny. Pozwala im robić, co tylko chcą. Kiedy ich odwiedzam, dom jest pełen hałasu i bałaganu. Próbuję wprowadzić pewne granice, ale zawsze mówią, że mama im na to pozwala. A moja synowa natychmiast interweniuje.
Wychowywane w duchu rodzinnych wartości, zawsze wierzyłyśmy, że rodzina to wsparcie i zrozumienie. Jednak gdy założyłyśmy własne rodziny, nasza więź zaczęła się kruszyć.
W wieku siedemdziesięciu sześciu lat musiałam zmierzyć się z bolesną prawdą o materializmie mojej córki. Wychowałam dwoje dzieci, a teraz mój najstarszy syn ma czterdzieści sześć lat. To jest historia o tym, jak decyzja podjęta z miłości rozdarła moją rodzinę.
Jestem przytłoczona opieką nad moim chorym ojcem. Jest bardzo stary i niezwykle chory. Z tego powodu nie mogę nawet pójść do szpitala czy na zakupy.
Wiedziałam, że to będzie problem jeszcze zanim się pobraliśmy, i szczerze mówiąc, bardzo mnie to martwiło. Oczywiście, trzymałam swoje uczucia dla siebie—po co je ujawniać? Ale oceńcie sami. Oto, co się stało.
Zgadzam się odwiedzać i pomagać w domu, ale wsparcie finansowe nie wchodzi w grę. Niech Marek się wykaże! – wzdycha Ania. Ich ojciec ma 85 lat.
