Siedziałam przy stole w naszym mieszkaniu na blokowisku i patrzyłam, jak wszyscy czekają, aż znowu wstanę, podam, posprzątam i zniknę jak zawsze. Tego dnia, podczas urodzin mojego męża, coś we mnie pękło, kiedy jego matka skrytykowała nawet sposób, w jaki pokroiłam sernik, a on jak zwykle milczał. Po raz pierwszy odmówiłam bycia niewidzialną gospodynią i powiedziałam głośno, że nie będę już sama nosić całego domu na plecach.