Pamiętam moment, w którym mój syn stanął w kuchni i ze łzami spytał, czy naprawdę musimy prosić tatę o każdą złotówkę. Żyłam w domu pełnym rzeczy, ale bez prawa do decyzji, własnych pieniędzy i kontaktu z bliskimi, aż w końcu poprosiłam o pomoc przyjaciółkę i fundację dla kobiet w kryzysie. Odeszłam z dzieckiem do wynajmowanego mieszkania i przeciętnej pracy, bo wolałam skromny spokój niż luksus kupiony moim milczeniem.