To opowieść o tym, jak dom podarowany przez rodziców na ślub stał się początkiem końca mojego małżeństwa. Wspominam chwile radości, narastające konflikty i samotność, która przyszła po rozstaniu. Dziś, wychodząc z depresji, próbuję zrozumieć, czy można jeszcze odnaleźć siebie po takiej burzy.
Opowiadam o najtrudniejszym okresie mojego życia, kiedy wszystko wydawało się stracone, a jedynym ratunkiem okazała się wiara, modlitwa i wsparcie przyjaciół. To historia o walce z depresją po utracie pracy i zdradzie najbliższej osoby. Dzięki Bogu i ludziom, którzy nie pozwolili mi się poddać, odnalazłem sens i nadzieję.
Dom, który moi rodzice kupili dla nas jako prezent ślubny, stał się katalizatorem naszego rozwodu. To nie chodziło tylko o dom, ale wszystko zaczęło się rozpadać z jego powodu. Szczerze mówiąc, dopiero zaczynam wychodzić z depresji: sześć miesięcy temu byłam w bardzo ciemnym miejscu. Ale to nie znaczy, że wróciłam do bycia radosną i optymistyczną osobą, jaką byłam przed ślubem. Oto moja historia.
Anna i Jan mieli ukochaną córkę, Martę, która dorastała. Ukończyła szkołę średnią i rozpoczęła swoją niezależną drogę na studiach. Jej rodzice byli dumni z jej osiągnięć. Ale jak mówili, życie przybrało nieoczekiwany obrót.
Czy to była wina taty? Krucha sylwetka mamy, widoczna przez jej nocną koszulę, oraz nowy, błyszczący samochód taty to najżywsze wspomnienia z dzieciństwa Zuzanny. Stała obecność mamy na kanapie w salonie była oznaką jej pogłębiającej się depresji, ale Zuzanna zrozumiała to dopiero dużo później. W małym miasteczku lat 90., nikt nie mówił o zdrowiu psychicznym.