Przy rodzinnym obiedzie usłyszałam, że skoro nie mam własnych dzieci, to powinnam zajmować się cudzymi. Najgorsze było to, że mój mąż siedział obok i milczał
Siedziałam przy stole w domu teściów, kiedy jedno zdanie szwagierki rozdarło mnie od środka i obnażyło wszystko, co latami zamiatałam pod dywan. Przez lata byłam w tej rodzinie kimś do pomocy, do dyspozycji, do poświęceń, ale nie kimś, kogo się szanuje. Najbardziej boli mnie nie to, co powiedzieli oni, tylko to, że mój własny mąż nie powiedział wtedy nic.