Na pierwszej randce chciał podzielić rachunek po połowie. Kiedy wskazałam jego zamówienie, usłyszałam, że „tak właśnie wygląda równouprawnienie”
— Sto czterdzieści jeden złotych od osoby — powiedział Paweł, przesuwając rachunek na środek stolika. — Chyba nie musimy robić z tego problemu?
Spojrzałam na jego pustą szklankę po drugiej whisky, potem na swoją niedopitą lemoniadę. Pod stołem ściskałam telefon. Sąsiadka właśnie napisała, że moja córka zasnęła i żebym się nie spieszyła.
A ja chciałam już tylko wyjść.
Jeszcze trzy godziny wcześniej stałam przed lustrem w łazience i zastanawiałam się, czy sukienka nie jest zbyt elegancka. Nie byłam na randce od dwóch lat. Po rozwodzie moje życie składało się głównie z pracy w rejestracji przychodni, odrabiania lekcji z Zosią i pilnowania, żeby wystarczyło do wypłaty.
Pawła poznałam przez aplikację. Miał czterdzieści dwa lata, pracował w logistyce i pisał bez nachalnych komplementów. Spodobało mi się to. Kiedy wspomniałam o córce, odpowiedział, że ceni odpowiedzialne kobiety.
Przez kilka dni wracałam do tej wiadomości. Głupie może, ale po latach słuchania od byłego męża, że wszystko robię źle, takie zdanie naprawdę coś znaczyło.
Restaurację w centrum Łodzi wybrał Paweł. Sprawdziłam wcześniej menu. Nie było tanio, ale makaron za czterdzieści dwa złote mieścił się w moim budżecie. Chciałam móc zapłacić za siebie bez nerwowego zaglądania do konta.
Przyszedł kilka minut po mnie. Usiadł, położył telefon obok talerza i powiedział:
— Na żywo wyglądasz podobnie. To już duży plus.
Uśmiechnęłam się, choć nie wiedziałam, czy właśnie usłyszałam komplement.
Zamówił stek, przystawkę i whisky. Ja makaron oraz lemoniadę. Zapytał, czy nie piję alkoholu.
— Jutro rano mam zebranie w szkole, później pracę. Wolę być przytomna.
— Jedna lampka chyba nikogo jeszcze nie zabiła.
Powiedziałam tylko, że zostanę przy swoim.
Rozmowa przypominała rozmowę kwalifikacyjną. Pytał, ile pracuję, czy mieszkanie jest moje i jak dzielimy z byłym mężem koszty utrzymania córki. Odpowiadałam coraz krócej.
Kiedy wspomniałam, że ostatnio musiałam przełożyć wizytę u dentysty, bo Zosia potrzebowała nowych okularów, wzruszył ramionami.
— Dziecko to decyzja. Trzeba uwzględniać takie wydatki.
Przesunęłam widelcem po brzegu talerza.
— Uwzględniam. Po prostu czasem wszystko wypada naraz.
Nie zapytał o Zosię. Ani o dentystę. Zaczął opowiadać o premii, której nie dostał, chociaż jego zdaniem należała mu się bardziej niż koleżance z działu.
Próbowałam jeszcze znaleźć coś wspólnego. Zapytałam o wakacje, o rodzeństwo, o to, co lubi robić po pracy. Co chwilę jednak rozmowa wracała do tego, że ludzie próbują go wykorzystywać.
— Ja jestem za pełnym równouprawnieniem — oznajmił przy drugim alkoholu. — Żadnego sponsorowania. Kobiety chcą niezależności, ale przy rachunku nagle szukają dżentelmena.
Poczułam, jak robi mi się gorąco.
— Nie oczekuję, że za mnie zapłacisz.
— To dobrze, że mamy jasność.
Nie mieliśmy. Tylko wtedy jeszcze nie chciałam tego przyznać. Siedziałam tam w sukience wyprasowanej między gotowaniem zupy a sprawdzaniem tabliczki mnożenia i próbowałam uratować wieczór, na który tak czekałam.
Kiedy przyszedł rachunek, Paweł podzielił całość w kalkulatorze.
Dwieście osiemdziesiąt dwa złote. Po sto czterdzieści jeden.
— Moje zamówienie kosztowało pięćdziesiąt osiem — powiedziałam spokojnie. — Zapłacę za swoje i zostawię napiwek.
Oparł się na krześle.
— Serio będziesz liczyć każdy kęs?
— Nie. Liczę swoje danie i napój. Ty zamówiłeś za dwieście dwadzieścia cztery złote.
— Wyszliśmy razem, więc dzielimy razem. To normalne.
Kelnerka zatrzymała się kilka kroków od nas, zauważyła nasze miny i odeszła. Byłam jej za to wdzięczna.
— Gdybym zamówiła najdroższe wino, też uważałbyś połowę za sprawiedliwą? — zapytałam.
— Nie lubię takich hipotetycznych gierek.
Wtedy coś we mnie odpuściło. Nie złość. Raczej ten przymus, żeby być miłą, żeby jeszcze raz wyjaśnić, żeby nie wyjść na trudną.
Poprosiłam kelnerkę o osobne rozliczenie zamówień. Paweł milczał, kiedy płaciłam kartą. Zostawiłam napiwek w gotówce i wstałam.
— Myślę, że nie będziemy się więcej spotykać.
— Przez osiemdziesiąt trzy złote? Poważnie?
— Przez to, jak mnie traktujesz.
Na przystanku przeczytałam jego wiadomość: „Jednak szukałaś sponsora”. Usunęłam rozmowę. Potem zadzwoniłam do sąsiadki i zapytałam, czy po drodze kupić jej chleb.
W domu zdjęłam sukienkę i zajrzałam do Zosi. Spała z ręką pod policzkiem. Dopiero wtedy się rozpłakałam, trochę ze wstydu, że tak wiele sobie obiecałam, trochę z ulgi, że nie zostałam przy tamtym stoliku dłużej.
Nadal chcę kogoś poznać. Ale czy naprawdę muszę zgadzać się na cudzą wersję sprawiedliwości, żeby udowodnić, że potrafię być niezależna?