Na pierwszej randce chciał podzielić rachunek po połowie. Kiedy wskazałam jego zamówienie, usłyszałam, że „tak właśnie wygląda równouprawnienie”

— Sto czterdzieści jeden złotych od osoby — powiedział Paweł, przesuwając rachunek na środek stolika. — Chyba nie musimy robić z tego problemu?

Spojrzałam na jego pustą szklankę po drugiej whisky, potem na swoją niedopitą lemoniadę. Pod stołem ściskałam telefon. Sąsiadka właśnie napisała, że moja córka zasnęła i żebym się nie spieszyła.

A ja chciałam już tylko wyjść.

Jeszcze trzy godziny wcześniej stałam przed lustrem w łazience i zastanawiałam się, czy sukienka nie jest zbyt elegancka. Nie byłam na randce od dwóch lat. Po rozwodzie moje życie składało się głównie z pracy w rejestracji przychodni, odrabiania lekcji z Zosią i pilnowania, żeby wystarczyło do wypłaty.

Pawła poznałam przez aplikację. Miał czterdzieści dwa lata, pracował w logistyce i pisał bez nachalnych komplementów. Spodobało mi się to. Kiedy wspomniałam o córce, odpowiedział, że ceni odpowiedzialne kobiety.

Przez kilka dni wracałam do tej wiadomości. Głupie może, ale po latach słuchania od byłego męża, że wszystko robię źle, takie zdanie naprawdę coś znaczyło.

Restaurację w centrum Łodzi wybrał Paweł. Sprawdziłam wcześniej menu. Nie było tanio, ale makaron za czterdzieści dwa złote mieścił się w moim budżecie. Chciałam móc zapłacić za siebie bez nerwowego zaglądania do konta.

Przyszedł kilka minut po mnie. Usiadł, położył telefon obok talerza i powiedział:

— Na żywo wyglądasz podobnie. To już duży plus.

Uśmiechnęłam się, choć nie wiedziałam, czy właśnie usłyszałam komplement.

Zamówił stek, przystawkę i whisky. Ja makaron oraz lemoniadę. Zapytał, czy nie piję alkoholu.

— Jutro rano mam zebranie w szkole, później pracę. Wolę być przytomna.

— Jedna lampka chyba nikogo jeszcze nie zabiła.

Powiedziałam tylko, że zostanę przy swoim.

Rozmowa przypominała rozmowę kwalifikacyjną. Pytał, ile pracuję, czy mieszkanie jest moje i jak dzielimy z byłym mężem koszty utrzymania córki. Odpowiadałam coraz krócej.

Kiedy wspomniałam, że ostatnio musiałam przełożyć wizytę u dentysty, bo Zosia potrzebowała nowych okularów, wzruszył ramionami.

— Dziecko to decyzja. Trzeba uwzględniać takie wydatki.

Przesunęłam widelcem po brzegu talerza.

— Uwzględniam. Po prostu czasem wszystko wypada naraz.

Nie zapytał o Zosię. Ani o dentystę. Zaczął opowiadać o premii, której nie dostał, chociaż jego zdaniem należała mu się bardziej niż koleżance z działu.

Próbowałam jeszcze znaleźć coś wspólnego. Zapytałam o wakacje, o rodzeństwo, o to, co lubi robić po pracy. Co chwilę jednak rozmowa wracała do tego, że ludzie próbują go wykorzystywać.

— Ja jestem za pełnym równouprawnieniem — oznajmił przy drugim alkoholu. — Żadnego sponsorowania. Kobiety chcą niezależności, ale przy rachunku nagle szukają dżentelmena.

Poczułam, jak robi mi się gorąco.

— Nie oczekuję, że za mnie zapłacisz.

— To dobrze, że mamy jasność.

Nie mieliśmy. Tylko wtedy jeszcze nie chciałam tego przyznać. Siedziałam tam w sukience wyprasowanej między gotowaniem zupy a sprawdzaniem tabliczki mnożenia i próbowałam uratować wieczór, na który tak czekałam.

Kiedy przyszedł rachunek, Paweł podzielił całość w kalkulatorze.

Dwieście osiemdziesiąt dwa złote. Po sto czterdzieści jeden.

— Moje zamówienie kosztowało pięćdziesiąt osiem — powiedziałam spokojnie. — Zapłacę za swoje i zostawię napiwek.

Oparł się na krześle.

— Serio będziesz liczyć każdy kęs?

— Nie. Liczę swoje danie i napój. Ty zamówiłeś za dwieście dwadzieścia cztery złote.

— Wyszliśmy razem, więc dzielimy razem. To normalne.

Kelnerka zatrzymała się kilka kroków od nas, zauważyła nasze miny i odeszła. Byłam jej za to wdzięczna.

— Gdybym zamówiła najdroższe wino, też uważałbyś połowę za sprawiedliwą? — zapytałam.

— Nie lubię takich hipotetycznych gierek.

Wtedy coś we mnie odpuściło. Nie złość. Raczej ten przymus, żeby być miłą, żeby jeszcze raz wyjaśnić, żeby nie wyjść na trudną.

Poprosiłam kelnerkę o osobne rozliczenie zamówień. Paweł milczał, kiedy płaciłam kartą. Zostawiłam napiwek w gotówce i wstałam.

— Myślę, że nie będziemy się więcej spotykać.

— Przez osiemdziesiąt trzy złote? Poważnie?

— Przez to, jak mnie traktujesz.

Na przystanku przeczytałam jego wiadomość: „Jednak szukałaś sponsora”. Usunęłam rozmowę. Potem zadzwoniłam do sąsiadki i zapytałam, czy po drodze kupić jej chleb.

W domu zdjęłam sukienkę i zajrzałam do Zosi. Spała z ręką pod policzkiem. Dopiero wtedy się rozpłakałam, trochę ze wstydu, że tak wiele sobie obiecałam, trochę z ulgi, że nie zostałam przy tamtym stoliku dłużej.

Nadal chcę kogoś poznać. Ale czy naprawdę muszę zgadzać się na cudzą wersję sprawiedliwości, żeby udowodnić, że potrafię być niezależna?