Przez piętnaście lat wychowywałam pasierbicę. Przy planowaniu jej ślubu usłyszałam, że nie jestem rodziną

— Ciebie nie będzie, więc ten temat mamy załatwiony — powiedziała Zosia, przesuwając palcem po planie stołów.

Trzymałam dwa kubki herbaty. Jeden dla niej, z sokiem malinowym, jak zawsze. Postawiłam je tak niezgrabnie, że herbata wylała się na obrus.

— Jak to mnie nie będzie?

Piotr nagle bardzo zainteresował się telefonem.

— Na ślubie. Ani na weselu — odpowiedziała. — Będzie moja mama. Nie chcę niezręcznej sytuacji.

Spojrzałam na męża. Czekałam, aż podniesie głowę i powie, że chyba coś źle zrozumiałam.

Milczał.

Kiedy zamieszkałam z Piotrem, Zosia miała dziewięć lat. Jej mama wyprowadziła się dwa lata wcześniej. Początkowo dzwoniła w niedziele, później coraz rzadziej. Nie wypytywałam dziecka, dlaczego płacze po rozmowach. Siadałam obok i czekałam, aż sama zacznie mówić.

Nie kazałam nazywać się mamą. Byłam Ewą. Tą od zapomnianego stroju na basen, gorączki przed wycieczką i naleśników, które miały być cienkie, bo innych nie lubiła.

Pracowałam w rejestracji przychodni. Piotr jeździł w trasy, więc zebrania, dentysta i wieczorne odpytywanie z biologii przypadały mnie. Brałam zamiany, odrabiałam godziny. Kiedy Zosia dostała się na studia w Poznaniu, przez rok dokładałam jej do pokoju, choć sama chodziłam w rozklejających się butach.

Nie piszę tego, żeby wystawić rachunek. Wtedy naprawdę nie liczyłam.

Przy stole usiadłam na krześle naprzeciwko niej.

— Rozumiem, że chcesz mieć mamę obok siebie. Ale dlaczego ja nie mogę przyjść?

Zosia westchnęła, jakbym utrudniała prostą sprawę.

— Bo ona źle by się czuła. I nie obraź się, ale nigdy nie traktowałam cię jak matki. Jesteś żoną taty. Dla mnie to nie to samo co rodzina.

Z kuchni dochodziło tykanie zegara. Pamiętam, że chciałam wyjąć baterię. Ten dźwięk był nie do zniesienia.

— A ty? — zapytałam Piotra.

Odłożył telefon.

— To jej dzień, Ewa. Nie dokładajmy nerwów.

Potem wyszło, że wiedział od dwóch tygodni.

Dwa tygodnie wcześniej jeździliśmy razem oglądać salę. Zosia brała mnie pod rękę i pytała, czy obrusy w kolorze ecru nie wyglądają tanio. Wiedzieli już wtedy oboje. Tylko ja wybierałam obrusy na wesele, na którym miałam się nie pojawić.

Poszłam do łazienki. Usiadłam na zamkniętej toalecie i przycisnęłam ręcznik do ust, żeby nie słyszeli. Tak, właśnie tak to wyglądało. Pięćdziesięcioletnia kobieta chowała płacz jak dziecko.

Wieczorem Piotr przyniósł mi kanapkę.

— Przejdzie jej. Agnieszka namieszała jej w głowie.

Matka Zosi wróciła do jej życia półtora roku wcześniej. Były wspólne zakupy, zdjęcia, weekend nad morzem. Cieszyłam się, że się odnalazły. Przynajmniej próbowałam, bo czasem zazdrość ściskała mnie pod żebrami, a potem wstydziłam się tej zazdrości.

— Nie interesuje mnie, kto jej namieszał — powiedziałam. — Ty siedziałeś obok.

— Co miałem zrobić? Zagrozić, że nie przyjdę?

— Mogłeś chociaż powiedzieć, że mnie krzywdzi.

Postawił talerz na komodzie. Nawet nie spojrzał mi w oczy.

Następnego dnia zadzwoniła Zosia.

Przez sekundę pomyślałam, że przeprosi.

— Ewa, pani z sali potrzebuje drugiej wpłaty do piątku. Tata mówił, że pieniądze są u ciebie.

Od miesięcy odkładaliśmy na wesele. Piotr miał zapłacić za alkohol i muzykę, ja zobowiązałam się pokryć część kosztów sali. Dziewięć tysięcy. Oszczędności z dodatkowych sobotnich dyżurów.

— Nie zrobię tego przelewu — odpowiedziałam.

— Czyli jednak chcesz mnie ukarać.

Ścisnęłam telefon tak mocno, że zabolały mnie palce.

— Nie. Ale nie mogę udawać, że nic się nie stało. Nie chcesz mnie tam nawet jako gościa, a o pieniądze nadal prosisz mnie.

Rozłączyła się.

Piotr wrócił wcześniej z pracy. Trzasnął szufladą, szukając otwieracza.

— Postawiłaś nas pod ścianą. Zaliczka przepadnie, jeśli zrezygnujemy.

— Nas? — zapytałam. — Od kiedy znowu jesteśmy „my”?

Usiadł. Pierwszy raz wyglądał na przestraszonego.

Powiedziałam, że potrzebuję kilku dni poza domem. Pojechałam do siostry, do jej małego mieszkania w Łodzi. Spałam na wersalce między suszarką z praniem a regałem z książkami. Pierwszej nocy przespałam trzy godziny. Drugiej zjadłam normalną kolację.

Zosia napisała po tygodniu: „Nie chciałam, żebyś aż tak to odebrała”.

Odpisałam: „A jak miałam to odebrać?”.

Nie odpowiedziała.

Do ślubu zostały dwa miesiące. Piotr mówi teraz o wspólnej terapii. Zgodziłam się na jedno spotkanie, bez obietnicy powrotu. Nadal kocham Zosię i czasem łapię się na tym, że chcę wysłać jej zdjęcie sukienki z wystawy. Potem przypominam sobie, że nie potrzebuję sukienki.

Nie oczekiwałam, że zastąpię jej matkę. Czy naprawdę zbyt wiele chciałam, licząc, że po piętnastu latach znajdzie się dla mnie jedno krzesło?