Zapłaciłam za spokojny weekend w górach. W dniu wyjazdu mąż oznajmił, że zabieramy też jego rodzinę

— Tylko się nie denerwuj, ale mama jedzie za nami. Bartek z rodziną też — powiedział Paweł, wciskając torbę między walizki dzieci.

Stałam przed blokiem z pudełkiem kanapek. Była siódma rano, córka szukała poduszki do samochodu, a syn płakał, bo urwał mu się zamek od plecaka.

— Jak to jedzie? Przecież wynajęłam domek dla nas czworga.

Mąż zatrzasnął bagażnik.

— Jakoś się pomieścimy. Nie zaczynaj już na starcie.

Na ten wyjazd odkładałam od stycznia. Pracowałam w rejestracji przychodni, po godzinach sprzątałam dwa mieszkania. Cztery noce pod Krynicą miały być moją pierwszą przerwą od miesięcy. Bez gotowania dla wszystkich, bez niedzielnych obiadów u teściowej, po których zwykle zostawałam przy zlewie.

Rezerwację pokazałam Pawłowi trzy tygodnie wcześniej. Dwie sypialnie, mały salon, taras. Powiedział wtedy: „Wreszcie będziesz miała spokój”.

Przypomniałam mu to przy samochodzie.

— No przecież będziesz miała. Mama pomoże przy dzieciach.

Już wtedy powinnam była wyjąć walizkę. Ale dzieci czekały na góry od tygodni, a ja nie chciałam urządzać awantury na parkingu. Wsiadłam. Przez większość drogi patrzyłam w szybę.

Dopiero na postoju dowiedziałam się o pozostałych. Jechała jeszcze siostra Pawła, Agata, z mężem i córką, oraz ciotka Danuta z wujkiem. Razem miało nas być czternaścioro.

— Mama wszystkim powiedziała, że jedziemy rodzinnie — wyjaśnił Paweł, nie patrząc na mnie. — Głupio było odkręcać.

Głupio było odmówić im. Mnie można było postawić przed faktem.

Pod domkiem teściowa już czekała z siatkami mięsa na grilla.

— Zobaczysz, jak będzie wesoło! — zawołała. — Ty masz rękę do sałatek, to nam coś zrobisz.

W środku stały cztery krzesła. Przy wejściu zrobił się korek z butów, toreb i reklamówek. Bartek pytał, czy kanapa się rozkłada. Agata zajęła większą sypialnię, bo jej córka „nie zaśnie w przejściu”. Moja Zosia usiadła na schodku i przyciągnęła plecak do brzucha.

— Mamo, a my gdzie będziemy spać?

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Zadzwoniła właścicielka. Zobaczyła dodatkowe samochody i chciała wiedzieć, ile osób przyjechało. Wyraźnie przypomniała, że rezerwacja obejmuje cztery osoby, a dom może przyjąć najwyżej sześć.

Przeprosiłam ją. Ja. Choć przecież niczego takiego nie ustalałam.

Kiedy skończyłam rozmowę, teściowa kroiła już kiełbasę na mojej desce.

— Trzeba zrobić kolację, dzieci głodne.

Odłożyłam telefon.

— Nie będzie wspólnej kolacji. Musicie znaleźć inne noclegi albo wrócić do domu.

Nóż zatrzymał się nad deską.

— Słucham?

— Ten domek jest zarezerwowany dla naszej czwórki. Nie zgodziłam się na rodzinny zjazd.

Bartek odsunął krzesło tak mocno, że zaskrzypiało po podłodze.

— Przejechaliśmy prawie trzysta kilometrów. Teraz nas wyrzucasz?

— Nie ja was zaprosiłam.

Paweł złapał mnie za łokieć.

— Chodź na chwilę. Nie rób scen przy wszystkich.

Wyszarpnęłam rękę. Nie mocno, ale zobaczyłam, że się zdziwił.

— A kiedy miałam ją zrobić? Kiedy ustalaliście to za moimi plecami?

Teściowa westchnęła.

— Rodzina powinna trzymać się razem. Trochę gościnności, dziewczyno.

Poczułam pieczenie pod powiekami. Nie chciałam płakać, bo zaraz usłyszałabym, że jestem przemęczona i przesadzam. No byłam przemęczona. Właśnie dlatego tu przyjechałam.

— Od pół roku mówię, że nie daję rady. Paweł wiedział, po co rezerwuję ten wyjazd. A teraz mam oddać dzieciom kanapę i robić sałatki?

Z salonu dobiegł szloch Zosi. Jej brat siedział obok, nieruchomy, ze swoim zepsutym plecakiem na kolanach.

Paweł spojrzał na nich, potem na mnie.

— Myślałem, że jakoś to będzie — powiedział ciszej.

— Tak. Bo zawsze jakoś robię ja.

Przez chwilę nikt się nie odezwał. Wreszcie mąż wyjął telefon.

— Znajdę wam pokoje. To ja namieszałem.

Nie zrobiło się od tego przyjemnie. Teściowa nazwała mnie egoistką, Agata trzasnęła drzwiami. Część rodziny wróciła do domu, pozostali znaleźli pensjonat. Paweł dopłacił im ze swoich pieniędzy. Zabrał też wszystkie siatki do samochodów, zamiast zostawiać mi rozpakowywanie.

Wieczorem jedliśmy z dziećmi jajecznicę. Zosia zapytała, czy babcia przestała nas lubić. To zabolało bardziej niż wszystkie oskarżenia.

Dopiero kiedy dzieci zasnęły, usiedliśmy z Pawłem na tarasie.

— Bałem się powiedzieć mamie nie — przyznał.

— A mnie nie bałeś się zawieść.

Nie odpowiedział od razu. Nie oczekiwałam pięknej przemowy. Chciałam, żeby wreszcie to usłyszał.

Ustaliliśmy, że zaproszenie kogokolwiek na wspólny wyjazd wymaga dwóch zgód. Że odmowę swojej rodzinie przekazuje on, nie ja. Przy następnym zaproszeniu na niedzielny obiad naprawdę zadzwonił i powiedział, że potrzebujemy dnia dla siebie.

Teściowa nadal jest chłodna. Paweł czasem odruchowo mówi: „Mama będzie zawiedziona”, ale już nie kończy tym rozmowy.

Czy musiałam doprowadzić do takiej awantury, żeby mój odpoczynek zaczął się liczyć? Najbardziej żal mi, że dzieci musiały ją usłyszeć.