Po dziewięciu córkach spodziewałam się syna. Gdy rodzina krzyknęła „wreszcie się udało”, zobaczyłam twarz najstarszej

— No, wreszcie ci się udało, Piotrek! Będzie komu to wszystko zostawić!

Teść podniósł kieliszek, a moja siedmioletnia Hania odłożyła widelec. Obok niej siedziało osiem naszych pozostałych córek. Najstarsza, osiemnastoletnia Zosia, spojrzała na ojca. Czekała, aż coś powie.

Piotr tylko się uśmiechnął.

Ja trzymałam pod stołem zdjęcie z USG. Jeszcze rano cieszyłam się, że dziecko jest zdrowe. Teraz miałam ochotę schować je do kieszeni, jakby było dowodem czegoś wstydliwego.

Mieszkamy pod Łomżą. Mamy niewielkie gospodarstwo, kilkanaście krów i kredyt na ciągnik. Ja dorabiam w szkolnej kuchni, Piotr bierze zimą roboty przy remontach. Dziesiąta ciąża nie była planowana. Przez pierwsze tygodnie liczyłam nie wyprawkę, tylko raty i miejsca przy stole.

Dziewczynki przyjęły wiadomość różnie. Najmłodsza chciała oddać dziecku swojego misia. Zosia zapytała, czy znowu będzie musiała rezygnować z sobotniego kursu, żeby pilnować rodzeństwa.

Zabolało, ale miała prawo zapytać.

Przez lata słyszałam, że mamy „babiniec”. Na chrzcinach, dożynkach, nawet pod sklepem ktoś musiał rzucić, że Piotrowi przydałby się pomocnik. Jakby Zosia nie doiła ze mną przed szkołą. Jakby szesnastoletnia Marta nie umiała podłączyć przyczepy lepiej niż niejeden dorosły.

Śmiałam się wtedy dla świętego spokoju. Teraz wiem, że córki słyszały również mój śmiech.

Po niedzielnym obiedzie Hania weszła za mną do łazienki.

— Mamo, a my wam się nie udałyśmy?

Stałam z rękami pod kranem. Woda leciała, a ja nie mogłam znaleźć zdania, które naprawiłoby to, co przed chwilą usłyszała.

Przykucnęłam przy niej.

— Każdej z was chcieliśmy. Brat nie jest od was lepszy.

— To dlaczego dziadek dopiero teraz gratulował?

Tego wieczoru pokłóciłam się z mężem przy składaniu prania.

— Powinieneś był zareagować.

— Ojciec się cieszy. Nie rób z tego afery.

— Hania zapytała, czy nam się nie udała.

Przestał dobierać skarpetki. Przez chwilę milczał, potem wzruszył ramionami.

— Pogadam z nią.

— Nie tylko z nią trzeba pogadać.

Odłożył koszyk tak gwałtownie, że wypadły z niego majtki najmłodszej. Wyszedł do kotłowni. Nie poszłam za nim. No bo ile można tłumaczyć coś, co powinno być oczywiste?

Kilka dni później teściowa przywiozła nowe łóżeczko. Dla dziewczynek mieliśmy używane, po kuzynkach. Nie miałam o to pretensji, dopóki nie pogładziła niebieskiej pościeli i nie powiedziała:

— Dla naszego dziedzica musi być porządnie.

Marta stała w progu w roboczej kurtce, pachnącej oborą.

— To może dziedzic przejmie też sobotnie karmienie? — rzuciła i wyszła.

Teściowa nazwała ją bezczelną. Tym razem nie przytaknęłam.

— Jest zraniona. Ja też jestem.

Usłyszałam, że hormony mi szaleją i że zamiast się cieszyć, wymyślam problemy.

Najgorzej było tydzień później. Zosia wróciła z warsztatu, gdzie odebrała część do dojarki. Położyła fakturę przed Piotrem.

— Dziadek powiedział przy panu Marku, że teraz już nie musisz mnie uczyć gospodarstwa. Bo będzie syn.

— Przecież on jeszcze się nie urodził — mruknął Piotr.

— Wiem. A już ma tutaj więcej miejsca niż ja.

Nie podniosła głosu. Chyba właśnie dlatego mąż wreszcie jej posłuchał.

Zosia chciała studiować zaocznie zootechnikę. Od miesięcy oglądała z ojcem ogłoszenia o ziemi do dzierżawy. Tamtego dnia powiedziała, że złoży papiery również do pracy w mieście.

— Nie będę czekała, aż brat podrośnie, żeby się dowiedzieć, czy jestem tu potrzebna.

Piotr siedział długo nad tą fakturą. Potem poszedł do niej. Słyszałam przez drzwi tylko urywki: „nie pomyślałem”, „przepraszam” i jej ciche: „ale ty się śmiałeś”.

Przed narodzinami syna zaprosiliśmy rodziców na kawę. Bałam się tej rozmowy bardziej niż porodu.

— Żadnego dziedzica — powiedział Piotr, zanim zdążyłam zacząć. — Będzie miał na imię Janek. Gospodarstwo też nie jest zarezerwowane dla niego. Dziewczyny mają takie samo prawo o nim myśleć.

Teść odsunął filiżankę.

— To już człowiek nie może się cieszyć z wnuka?

— Może. Tylko nie kosztem wnuczek.

Nie skończyło się zgodą. Teściowa płakała, teść przez miesiąc prawie do nas nie zaglądał. Piotr miał chwile, kiedy mówił, że przesadziliśmy. Ja też czułam wyrzuty sumienia. A potem przypominałam sobie pytanie Hani.

Janek ma dziś trzy miesiące. Dziewczynki go noszą, kłócą się o wybór śpioszków, czasem mają dosyć jego płaczu. Nie każę im zachwycać się bratem. Zosia wróciła na kurs, a Piotr przejął sobotnie śniadania i pilnowanie młodszych.

Ostatnio sąsiad zajrzał do wózka i powiedział: „No, teraz masz komplet”.

— Komplet miałam już wcześniej — odpowiedziałam. — Teraz mam jeszcze Janka.

Kocham mojego syna. Tylko dlaczego miałabym pozwolić, żeby jego siostry musiały przy nim udowadniać swoją wartość?