Przy niedzielnym obiedzie teściowa nazwała mnie złą matką. Najbardziej zabolało mnie milczenie męża

— Przy tobie te dzieci nie mają żadnych zasad — powiedziała teściowa, zabierając Zosi szklankę sprzed nosa. — Matka powinna umieć wychowywać, a nie tylko pozwalać.

Spojrzałam na Piotra. Siedział naprzeciwko, z widelcem wbitym w ziemniaka. Czekałam, aż coś powie. Cokolwiek.

— Jedzmy, bo wystygnie — mruknął.

I wtedy odłożyłam sztućce tak mocno, że Kuba aż podskoczył.

Do pani Haliny przyjechaliśmy w piątek wieczorem. Dwie godziny drogi, korek przed zjazdem, potem płacz Zosi, bo rozlała wodę na spodnie. Chciałam tylko usiąść i wypić herbatę.

Jeszcze w przedpokoju usłyszałam:

— Dlaczego oni są tak lekko ubrani? Przecież wieje.

Było siedemnaście stopni. Dzieci przeszły z samochodu do domu może dziesięć metrów. Nie odpowiedziałam. Wyjęłam z torby kapcie, piżamy i pudełko z placuszkami dla Kuby.

— Znowu te twoje wynalazki? — zajrzała mi przez ramię. — Normalnej kanapki już dziecku nie można zrobić?

Placuszki były z jajka, mąki i banana. Nic szczególnego. Ale od pierwszej chwili poczułam, że muszę się tłumaczyć.

W sobotę było już o wszystko. Że Zosia je za wolno. Że Kuba powinien sam wiązać buty. Że pranie suszymy w mieszkaniu, zamiast kupić suszarkę, jakbyśmy nie liczyli co miesiąc, czy po racie kredytu wystarczy na dentystę.

— Kiedyś kobieta miała dom ogarnięty, choć nie było tych wszystkich urządzeń — rzuciła przy śniadaniu.

Pracowałam na pełen etat w przychodni. Piotr wracał po osiemnastej. Wieczorami pakowałam śniadaniówki i zasypiałam czasem z mokrymi włosami. Nie miałam już siły udowadniać, że nie jestem leniwa.

Złapałam męża przy samochodzie, kiedy wyjmował ładowarkę.

— Możesz z nią porozmawiać?

— Anka, ona tak ma. Nie bierz wszystkiego do siebie.

— Ale mówi to do mnie.

Westchnął, jakbym dołożyła mu kolejne zadanie.

— Przyjechaliśmy odpocząć. Nie róbmy afery.

Odpuściłam. Znowu.

W niedzielę Zosia nie chciała surówki. Powiedziałam, że może spróbować później. Halina uznała, że bez trzech łyżek nie dostanie kompotu. Oddałam córce szklankę.

Wtedy padły słowa o braku zasad.

— Nie będziemy robić z jedzenia kary — powiedziałam.

— A potem będzie płacz, jak zachorują. U was ciągle coś z pudełka, jakieś zamawiane obiady…

— Raz zamówiliśmy pierogi, kiedy miałam gorączkę.

— Ja też chorowałam i jakoś gotowałam.

Spojrzałam na Piotra. Usłyszałam tylko to jego „jedzmy”.

— Nie. Już nie będę siedzieć cicho.

Głos mi zadrżał. Wkurzyło mnie to jeszcze bardziej.

— Od piątku słucham, że źle karmię dzieci, źle je ubieram i źle prowadzę dom. A ty udajesz, że tego nie słyszysz.

— Nie chcę stawać między wami — odpowiedział.

— Ale już stanąłeś. Obok. I patrzysz.

Zosia zaczęła płakać. Piotr zabrał dzieci do ogrodu, a ja zostałam przy stole z teściową. Słychać było, jak lodówka przestaje buczeć. Pamiętam ten nagły brak dźwięku.

— Nie musiałaś przy dzieciach — powiedziała Halina.

— Pani też nie musiała.

Odwróciła wzrok. Zaczęła zbierać talerze, choć na moim zostało pół obiadu. Poszłam za nią do kuchni.

Stała nad zlewem i wycierała czysty kubek.

— Ich dziadek też nie chciał słuchać o jedzeniu — odezwała się w końcu. — A potem cukrzyca, szpital. Pamiętasz.

Pamiętałam. Teścia już z nami nie było.

— Boję się o nich — dodała ciszej. — Człowiek widzi tyle chorób…

— Rozumiem strach. Ale ja nie jestem wrogiem własnych dzieci.

Odłożyła ścierkę.

— Kiedyś Piotrek dzwonił, pytał, co zrobić. Teraz wszystko wiecie. Przyjeżdżacie z własnym jedzeniem, własnymi planami. Nawet nie wiem, po co wam jeszcze jestem.

Ścisnęło mnie w gardle. Pierwszy raz podczas tego weekendu zobaczyłam nie tylko kobietę, która mnie ocenia, ale też samotną matkę dorosłego syna.

Tylko że jej samotność nie mogła być moją karą.

— Dzieci czekały na pierogi z panią. Kuba cały tydzień o nich mówił. Nie musi pani udowadniać, że jestem gorsza, żeby być im potrzebna.

Milczała długo.

— Może za dużo mówię — przyznała.

— I proszę, żeby mówiła pani do mnie, nie przeciwko mnie przy dzieciach.

Kiwnęła głową. Bez uścisków. Zrobiła herbatę.

Przed wyjazdem Piotr powiedział, że nie wiedział, że tak mnie to boli.

— Mówiłam ci wczoraj. Nie chciałeś słyszeć.

Przeprosił. Poprosiłam, żeby następnym razem odezwał się przy stole, nie dopiero przy samochodzie.

Halina dała dzieciom pierogi na drogę. Kiedy zapytała, czy spakować też surówkę, odpowiedziałam, że nie trzeba. Zacisnęła usta, ale nie skomentowała.

Na razie tyle nam wyszło.

Mogę zrozumieć jej lęk i nadal nie zgadzać się na takie traktowanie. Czy naprawdę musiałam się rozpłakać, żeby ktoś wreszcie mnie usłyszał?