Do dziś pamiętam ten dźwięk tłuczonego kubka i głos mojego męża, od którego zamarzła mi krew. W jedną noc spakowałam dzieci, wybiegłam z domu i przekonałam się, jak bardzo samotna może być kobieta, kiedy najbardziej potrzebuje pomocy. Dopiero telefon na numer wsparcia dla ofiar przemocy sprawił, że pierwszy raz od lat ktoś powiedział mi: „To nie pani wina, proszę teraz ratować siebie i dzieci”.
Stałam na klatce schodowej z torbą w ręku, kiedy mój własny syn powiedział mi, że mam się wynosić z mieszkania, które przepisałam na niego z miłości i strachu przed samotną starością. Wierzyłam, że oddając mu wszystko, kupuję sobie spokój, bliskość i opiekę, a dostałam upokorzenie, ciszę i obce spojrzenie we własnym domu. Dziś opowiadam o tym, jak zostałam bez pieniędzy i dachu nad głową, a potem krok po kroku uczyłam się żyć od nowa.
Moja przyjaciółka Gianna przechodzi trudny okres po tym, jak jej chłopak Vincent powiedział jej bardzo raniące rzeczy. Potrzebuje porady, co powinna zrobić dalej.
