Stałam w kuchni z telefonem w dłoni, kiedy moja pasierka powiedziała mi, że przy weselnym stole mam być tylko „żoną taty”, żeby nie drażnić jej biologicznej matki. Przez piętnaście lat odrabiałam z nią lekcje, jeździłam do lekarzy, siedziałam po nocach przy gorączce i zbierałam ją z podłogi po pierwszych życiowych rozpadach, gdy inni byli zajęci sobą. Teraz próbuję zrozumieć, czy naprawdę byłam rodziną, czy tylko wygodnym zastępstwem na czas, kiedy ktoś inny nie chciał albo nie umiał nim być.