Własny dom przestał być azylem, gdy do mieszkania wprowadziła się teściowa. Ciągła krytyka, podważanie autorytetu przy dzieciach i mąż, który udaje, że nie widzi problemu. Czy w imię pomagania starszej osobie można poświęcić własne zdrowie psychiczne i małżeństwo?
Jestem samotną matką, która próbuje zapewnić córce szczęśliwe dzieciństwo, a jednocześnie opiekuję się 84-letnim ojczymem, mieszkającym samotnie w rozpadającym się domu na wsi. Gdy zasugerowałam mu przeprowadzkę do domu opieki, załamał się i poczułam się rozdarta między dwoma światami. Ta historia to zapis mojej bezsilności, rodzinnych konfliktów i pytań bez odpowiedzi.
Marta była wdową od ponad dekady, mieszkającą w małym miasteczku. Zamieszkiwała w kawalerce, którą kupiła razem ze swoim zmarłym mężem. Jej wnuczka, Emilia, nieustannie namawiała rodziców, by kupili Marcie nową kawalerkę, ale jej prośby pozostawały bez odpowiedzi.