Do dziś pamiętam ten dźwięk tłuczonego kubka i głos mojego męża, od którego zamarzła mi krew. W jedną noc spakowałam dzieci, wybiegłam z domu i przekonałam się, jak bardzo samotna może być kobieta, kiedy najbardziej potrzebuje pomocy. Dopiero telefon na numer wsparcia dla ofiar przemocy sprawił, że pierwszy raz od lat ktoś powiedział mi: „To nie pani wina, proszę teraz ratować siebie i dzieci”.
Do dziś pamiętam moment, kiedy stanęłam w progu domu mojej córki i zrozumiałam, że coś jest bardzo nie tak. Myślałam, że jadę na zwykłą wizytę na wieś, a zobaczyłam dziewczynę, która gasła mi na oczach. Musiałam zdecydować, czy uszanować jej małżeństwo i milczeć, czy zabrać ją stamtąd, choć cała okolica miała nas potem obgadywać.
Od początku małżeństwa z Piotrem oddawałam mu wszystkie pieniądze, wierząc, że to oznaka bliskości. Z czasem zaczęłam tracić siebie, każdy mój krok był kontrolowany, a strach stał się codziennością. Opowiadam, jak walczyłam z zależnością, zwątpieniem i jak pojawiła się we mnie determinacja, by w końcu zacząć żyć naprawdę.
Nazywam się Tanja i przez dziesięć lat żyłam w cieniu męża, który kontrolował każdy mój grosz. W tej historii opowiadam o pułapce finansowej, w którą wpadłam, o poczuciu bezsilności i o tym, jak odważyłam się szukać pomocy. Może moja opowieść otworzy komuś oczy lub doda odwagi do zmiany.