Mam na imię Zuzanna i właśnie kończę szesnaście lat. Po śmierci mamy zostałam sama z ojcem, który patrzy na mnie jak na cień, i z przyrodnią siostrą, która zawsze była jego oczkiem w głowie. W tej historii opowiadam o bólu, samotności i o tym, jak próbowałam odnaleźć siebie, gdy wszyscy wokół zdawali się mnie nie dostrzegać.
Ewa miała zaledwie osiem lat, gdy jej ojciec ożenił się ponownie po przedwczesnej śmierci jej matki. Ojciec przeprowadził się do nowego domu z nową żoną, zostawiając Ewę z babcią w ich skromnym mieszkaniu w mieście. Ewa często odwiedzała ojca na przedmieściach, gdzie jej macocha, Anna, i przyrodnie rodzeństwo przyjmowali ją ciepło. Kiedy Ewa poznała Janka, uwierzyła, że znalazła swoje miejsce, ale rzeczywistość okazała się inna niż sobie wyobrażała.
Jan i Emilia byli dumnymi rodzicami swojego syna, Aleksa, który wkraczał w dorosłość. Właśnie ukończył liceum i z niecierpliwością czekał na rozpoczęcie nauki w lokalnym technikum. Jednak życie przyniosło rodzinie niespodziewane wyzwania, które wystawiły na próbę ich więzi i przekonania.